Chapter Eleven

 

Ik druk op de lichtknop in de garage en loop vervolgens, met de wasmand tegen mijn zij geklemd, naar binnen. Wanneer ik de wasmachine bereikt heb, laat ik de wasmand op de grond zakken en ga ik gehurkt ervoor zitten.
Ik voel me al de hele dag ontzettend raar en ik weet me niet echt een houding te geven. Ik doe echt ontzettend hard mijn best om niet aan vannacht - of aan Dean - te denken, maar hoe harder ik het probeer, hoe meer het in mijn gedachten voorbij komt.
Terwijl ik alle kledingstukken in de wasmachine stop, wordt mijn aandacht getrokken door iets glinsterends, wat vastgeplakt zit aan mijn knalrode jurk. Zodra ik mijn ogen erop richt, zie ik dat het een stukje slinger van Deans kerstversiering is.
Er ontsnapt een kleine zucht uit mijn mond en ik moet een paar keer slikken, alleen al door dit stomme stukje slinger. Ik moet Dean echt zo snel mogelijk uit mijn hoofd zetten.
'Hey Nien.' Ik schrik me dood, wanneer ik de stem van Lars opeens door de garage hoor galmen. Met zijn linkerhand houdt hij de deurpost van de garagedeur vast en in zijn rechterhand draagt hij zijn sporttas. 'Ik ga sporten, oké?'
'Lars…'
Misschien moet ik proberen om er het beste van te maken met Lars, want als ik heel eerlijk ben hebben we dat beiden nog nooit echt geprobeerd. Als ik net zulke geweldige seks met Lars heb, dan ben ik Dean vast meteen weer vergeten.
Dit gaat namelijk niet om Dean, maar om hetgeen we gedaan hebben. Het was zo ontzettend intiem en daardoor heeft het mijn gevoelens in de war gebracht.
'We kunnen ook… hier sporten.'
Zodra ik die woorden uitgesproken heb, hoor ik hoe gek ik nu klink. Ik ben helemaal niet zo. Toch besluit ik om niet meteen op te geven, dus ik kom overeind en loop naar hem toe. 'Ik bedoel… jij en ik…'
Lars lijkt absoluut niet te begrijpen wat ik bedoel, want hij kijkt me nogal onthutst aan. 'Je doet nogal raar nu…'
Ik doe helemaal niet raar, want ik wil gewoon seks met mijn man. Volgens mij is dat doodnormaal, alleen hebben wij het nog nooit geprobeerd.
Ik ga vlak voor hem staan en leg mijn beide handen op zijn borstkas. Lars is niet veel groter dan mij, dus ik kan hem vrij gemakkelijk recht in zijn ogen aankijken. ’Heb je geen zin in mij?'
O god, lacht hij me nu uit?
'Eh, Nien…' Hij legt zijn handen op de mijne en plukt ze vervolgens van zijn borstkas af. 'Ik heb met Donny afgesproken, dus ik ga.'
Ik blijf stomverbaasd achter in de garage, terwijl Lars er vliegensvlug vandoor gaat. Dit voelt ontzettend vernederend, beschamend… en gewoon klote. Ik ben zojuist keihard afgewezen door degene met wie ik de rest van mijn leven samen zou moeten zijn.

 

Ik smeer met mijn mes een klodder pindakaas uit over de grote snee witbrood en beleg hem vervolgens met een andere snee witbrood. Ik vind het altijd prettig om in de avond al mijn brood voor de dag erna te smeren, zodat ik de volgende ochtend mijn dag zo voorbereid mogelijk kan beginnen.
Mijn telefoon trilt ondertussen op het aanrechtblad en ik ga er automatisch vanuit dat het Lars is, die me appt om me te vertellen dat hij later terug is van het sporten. De laatste tijd gebeurt het wel vaker dat hij achteraf met Donny nog ergens een biertje gaat drinken, dus het zou me niets verbazen als dit vanavond ook het geval is.
Ik zie echter al meteen dat het bericht niet afkomstig is van Lars, maar van een nummer dat ik niet ken. 'Je bent iets vergeten,' staat er op mijn beeldscherm, met een foto van het slipje dat ik gisteren droeg bijgevoegd. O mijn god, hij zorgt er wederom meteen voor dat mijn wangen beginnen te gloeien.
Toen ik vanochtend terug naar huis reed, realiseerde ik me al meteen dat Dean mijn contactgegevens heeft. Ik heb immers gisteravond alles voor hem genoteerd, na onze aanrijding. Ik had alleen niet verwacht - misschien wel gehoopt - dat hij nog contact met me op zou nemen.
Door de afwijzing van Lars voel ik me ontzettend onzeker en eenzaam, waardoor elke vorm van aandacht nu ontzettend welkom is. Dat ik meteen weer kriebels in mijn buik voel heeft vast niets met Dean te maken, maar met het feit dat ik me eenzaam voel.
'Misschien heb ik die opzettelijk achtergelaten ;-)' Ik ben bewust van de toon van mijn bericht en hoe verkeerd ik wederom bezig ben. Ik ben echter al met deze man naar bed geweest, dus wat kan een beetje flirten nog voor kwaad? Ik wil me gewoon weer even… gewild voelen of zo.
Ik snijd mijn op elkaar gestapelde sneeën brood door en lik vlug een restje pindakaas van mijn vinger, wanneer mijn telefoon wederom trilt. Blijkbaar ben ik wel erg wanhopig, om zijn bericht zo snel mogelijk te lezen.
'Als aandenken?'
Mijn mondhoeken krullen omhoog en ik typ meteen een bericht terug. 'Ik zou niet willen dat je me zo snel vergeet.' Zodra ik op verzenden druk heb ik echter meteen spijt, want ik vind mijn bericht nu nogal stom overkomen.
'Een tien vergeet ik niet zo snel.'
Een tien? Hij zei gisteren dat ik een negen was en nog niet kon aangeven of ik een tien was, omdat hij toen nog niet alles gezien had. En nu… hij vindt mij een tien. Normaal gesproken zou ik het absoluut niet fijn vinden om als een nummertje weggezet te worden, maar ik heb nou eenmaal altijd de bizarre drang om in alles de beste te willen zijn. En daarnaast… hallo, Dean vindt mij een tien. Iedereen zou het leuk vinden om zoiets te horen, van iemand die zelf overduidelijk ook een tien is.
'Dat maakt mijn dag weer een beetje goed :-)'
Terwijl ik wat aluminiumfolie om mijn brood wikkel trilt mijn telefoon wederom tegen het aanrechtblad. Ik dwing mezelf echter om eerst mijn brood in de koelkast te leggen, voordat ik zijn bericht lees.
'Kan ik je dag nog beter maken?'
Ik voel weer die verdomde kriebel en meteen schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik hem wil zien, maar ik roep mezelf meteen tot de orde. Hij woont absoluut niet in de buurt - want dat was de hele reden waarom ik Sander uit had gekozen - en daarnaast wilde ik hem uit mijn hoofd zetten.
'Ik zou niet weten hoe,' besluit ik daarom maar terug te sturen.
'Ik wel,' verschijnt er vrijwel meteen op mijn scherm. Mijn nieuwsgierigheid maakt me meteen helemaal gek, ook al probeer ik het zo veel mogelijk te negeren. 'Mag ik je bellen?'
Bellen?
Mijn hartslag verhoogt meteen bij het lezen van die vraag, deels omdat het me nerveus maakt, maar ook omdat ik enthousiast word van het idee dat ik zijn stem zometeen weer kan horen.
Ik werp een vluchtige blik om me heen, alsof ik voor de zekerheid wil controleren of er echt niemand thuis is en pak mijn oortjes uit een lade van het aanrecht. ’Oké,’ stuur ik vervolgens terug.
Terwijl ik de aansluiting van mijn oordopjes in de onderzijde van mijn telefoon steek, licht mijn beeldscherm al op door zijn oproep.
'Hai…' Ik klink weer eens verlegen, dus ik schraap mijn keel en sla zachtjes met mijn vlakke hand tegen mijn wang, om mezelf eens goed wakker te maken.
Zodra ik zijn stem hoor lijken mijn benen weer veranderd te zijn in pudding en voelt het alsof hij vlak achter me staat en mijn naam vlakbij mijn oor uitspreekt. Ik had nooit verwacht dat ik alleen al door het horen van iemands stem een verhoogde ademhaling en een droge mond kon krijgen. 'Ben je alleen?'
'Ja.' Ik pak ondertussen een leeg glas uit een keukenkastje en vul het met water, aangezien mijn keel wel wat bevochtiging kan gebruiken op dit moment.
'Wat heb je aan?'
Mijn wenkbrauwen schieten meteen omhoog, want… o god, ik hoop niet dat hij nu verwacht dat ik telefoonseks - of wat dan ook - met hem ga hebben, want ik vermoed dat dat echt niets voor mij is. Het lijkt me absoluut niet leuk en volgens mij moet je daar ontzettend veel fantasie voor hebben, iets waar het bij mij nogal aan ontbreekt.
'Ik eh…' Ik twijfel even om dit spelletje gewoon mee te spelen - voor de grap - al weet ik niet zeker of ik dat wel durf. Ik sla mijn hand voor mijn voorhoofd en sluit mijn ogen, adem diep in en zeg vervolgens op mijn meest zwoele toon: 'Alleen een slipje. Zwart, kant en helemaal doorzichtig.'
'Jezus, Nina…' Ik hoor hem zachtjes lachen. 'Weet je, het maakt niets uit dat je liegt, want ik zie het alsnog voor me.'
Ik bijt op mijn lip om mijn lach te onderdrukken, maar alsnog klinkt er een zachte, binnensmondse giechel. O shit, ik wil dit helemaal niet leuk vinden, maar… ik weet het niet. Het komt denk ik door de manier waarop hij tegen me praat en de klank van zijn stem.
'Waar ben je?'
'In de keuken.' Ik gooi snel een paar slokken water achterover, om mijn droge, schorre keel te verzachten. 'Op het aanrecht,' voeg ik er daarna nog aan toe en ik moet mijn best doen om mijn lach in te houden. Dit voelt echt ontzettend ongemakkelijk, maar ergens ook wel grappig, dus ik gooi er nog een schepje bovenop, door zachtjes te zeggen: 'Met mijn benen gespreid.'
Het is maar goed dat hij me niet kan zien, want de kleur van mijn hoofd is zojuist binnen een paar seconden veranderd in die van een tomaat. Ik heb ook meteen spijt van die laatste uitspraak, want dat was waarschijnlijk nogal over-the-top.
'Ik dacht dat ik jouw dag beter moest maken, maar blijkbaar maak jij de mijne alleen maar beter. Je maakt me keihard met dat soort praatjes…'
Mijn ingehouden giechel ontglipt alsnog tussen mijn lippen vandaan. Het voelt belachelijk dat ik hier zo sta te giechelen - al helemaal als ik bedenk wat ik zojuist gezegd heb - maar ik kan mezelf niet meer behelpen. Het voelt nou eenmaal te fijn om te weten dat ik iemand kan opwinden, ook al is diegene niet Lars.
'Ik zou willen dat je hier was,' flap ik er vervolgens uit. Ik sla meteen mijn hand voor mijn mond, want ik weet dat ik zulke dingen niet moet zeggen.
'Wat zou je willen dat ik deed, als ik nu bij je was?'
Over dat antwoord hoef ik geen seconde na te denken. 'Me aanraken,' fluister ik, terwijl ik mijn lichaamstemperatuur plots enorm omhoog voel schieten. Nu ik heb uitgesproken wat ik wil, lijkt het wel alsof mijn lichaam zich er onbewust al voor klaarmaakt… terwijl het helemaal niet gaat gebeuren.
'Waar moet ik je aanraken?'
'Overal.' O shit, mijn hele lichaam tintelt. Ik neem snel een slok water om een beetje bij zinnen te komen. 'Mijn hals,' zeg ik daarna.
'Je vindt het lekker als ik je daar vastgrijp.'
Ik vond het heerlijk, maar tegelijkertijd vond ik het ook gek dat ik er zo van genoot - evenals het trekken aan mijn haren - aangezien het niet echt normaal lijkt te zijn om zoiets te willen. 'Ik eh… denk het.'
'Raak jezelf daar aan,' hoor ik vervolgens. 'Sluit je ogen en doe alsof ik het ben.'
Ik lijk wel gek dat ik vervolgens mijn linkerhand in mijn hals leg en mijn ogen sluit. Ik klem mijn lippen stevig tegen elkaar, om mijn binnensmonds gegiechel te onderdrukken. 'Hm-mm,' kreun ik op een overdreven, sarcastische manier. Het voelt absoluut niet hetzelfde als wanneer hij me aanraakt. 'Waar ga je me nog meer aanraken, Dean?'
'Je tepels. Raak ze aan…'
Zijn er daadwerkelijk mensen die dit doen en hier van genieten?
Alsnog leg ik mijn linkerhand op mijn borst en strijk met mijn vingertoppen over de stof van mijn trui, op de plek waar mijn tepel zich bevindt. O shit, dat is eigenlijk verrassend… aangenaam.
'Je kreunde.'
Echt niet! 'Je liegt…'
'Ik weet wat ik hoorde, Nina. Je zit hier stiekem gewoon van te genieten.'
Ik schaam me echt dood, want ik vind dit inderdaad stiekem leuker dan ik durf toe te geven.  Ik heb nooit de neiging gehad om mezelf op bepaalde plekken aan te raken op deze manier,  aangezien zoiets in mijn ogen gewoon gek is om te doen. Hoe kan ik hetgeen ik nu doe dan in godsnaam leuk vinden, of ervan genieten wanneer iemand aan mijn haren trekt?
'Ga alsjeblieft verder, want ik geniet er ook van.'
Hij geniet ervan. Waarom lijkt hij totaal geen schaamte te voelen om dat toe te geven?
'Wat moet ik doen?' Blijkbaar heb ik het wederom nodig dat hij mij op sleeptouw neemt, want ik voel ergens wel de wil om het te doen, maar ik weet niet hoe.
'Ga maar eens met je hand in dat doorzichtige, kanten slipje van je…' In werkelijkheid draag ik gewoon een pyjamabroek met een vrij basic katoenen onderbroek, maar ik ga zijn fantasie niet nu alsnog verpesten. 'Die wil ik trouwens wel aan mijn collectie toevoegen, dus de volgende keer dat ik je zie, wil ik dat je die draagt.'
In dat geval zal ik een doorzichtig, kanten slipje moeten gaan kopen, want die bezit ik momenteel helemaal niet. Ik vind zijn idee om mijn slipjes te verzamelen wel een beetje vreemd en niet echt… O mijn god! Zei hij nou zojuist dat hij me nog eens wil zien?
'Ben je nat?'
O, ja. Ik moest mijn hand daar doen. 'Ja,' antwoord ik met een hese stem. Shit, shit shit, waarom doe ik dit?
'Streel jezelf.'
O mijn god, ik doe zulke dingen niet… of misschien toch wel. Ik weet het opeens allemaal niet meer, maar ik beweeg mijn vingers en het lijkt wel alsof ik uit mijn eigen lichaam ben getreden of zo, alsof ik niet zelf degene ben die dit doet. Het voelt vreemd, maar niet zo verkeerd als ik had verwacht.
'Is het lekker?'
Ik hum slechts zachtjes om zijn vraag te beantwoorden, omdat ik opeens moeite lijk te hebben om mijn ademhaling onder controle te houden. Daarnaast durf ik nu ook geen woord uit te spreken, omdat dit te beschamend is… maar om de een of andere reden kan ik er niet mee stoppen.
'Is het net zo lekker als wanneer ik het doe?'
Mijn mondhoeken krullen omhoog. Ik lijk echt helemaal krankzinnig geworden. 'Nee,' fluister ik zachtjes. 'Het is zo veel beter als jij het doet…'
Ik til mijn oogleden een klein beetje omhoog en zie in een flits iets in mijn ooghoek, waardoor mijn ogen meteen open schieten en mijn blik richting de gang gaat. Ik recht mijn rug, haal mijn hand zo snel mogelijk uit mijn pyjamabroek en trek een oortje uit mijn oor.
'Lars!' O mijn god. Ik weet niet zeker of hij gezien heeft wat ik aan het doen was, of dat hij één seconde geleden pas binnen kwam lopen. 'Hoe lang sta je daar al?'
'Ik kom net binnenlopen,' is zijn antwoord. Zijn wangen zijn vuurrood van de kou en hij trekt net zijn muts van zijn rossige haar. Het ziet er wel naar uit dat hij inderdaad net pas binnen komt lopen. 'Hoezo?'
'Ik eh… hoorde je niet binnenkomen.' Ik realiseer me opeens dat ik het gesprek met Dean helemaal niet beëindigd heb en ik hoop maar dat hij dat zelf ondertussen wel gedaan heeft. Voor de zekerheid stop ik mijn telefoon weg in het voorvakje van mijn trui, zodat Lars in ieder geval niets op mijn scherm kan zien. 'Lekker gesport?'
Hij haalt zijn schouders omhoog, trekt zijn dikke winterjas uit en hangt hem vervolgens op de kapstok op. 'Hé, Nien, ik wilde het wel nog even met je over dat gedoe in de garage hebben…'
Gedoe?
'Ik weet niet wat er allemaal met je aan de hand is, maar volgens mij gaat het niet helemaal goed met je…'
Wat is dit nou opeens voor een onzin?
'Ik denk dat het hele baby-gedoe je te veel stress oplevert…'
Dat hij het baby-gedoe noemt levert mij wel behoorlijk veel stress op. Waar gaat dit gesprek in godsnaam naartoe?
'Dus ik weet niet of ik er op deze manier wel mee door wil gaan.'
Het lijkt alsof de gehele wereld om mij heen voor even wegvalt, alsof alles stopt voor een paar seconden. Mijn hartslag, mijn ademhaling, mijn gevoel… er is niets meer over en de grond zakt onder mijn voeten vandaan.
Dit kan niet waar zijn.
Dit mag niet waar zijn.
Begrijpt hij dan niet dat ik pas mezelf zal zijn, zodra mijn allergrootste wens in vervulling gaat? Ik ben niet compleet, zolang ik geen moeder ben en… wíj zijn op dit moment gewoon nog niet compleet.
'Ga je nog iets zeggen?' vraagt hij, wanneer ik hem zwijgend aan blijf kijken.
Ik schud slechts mijn hoofd, want gek genoeg voel ik geen enkele behoefte om nog een woord tegen hem te zeggen — het heeft namelijk allemaal geen zin. Ik loop naar de gang en ga vervolgens regelrecht naar mijn slaapkamer.
Mijn ogen branden en ik voel dat mijn tranen elk moment eruit zullen stromen, maar dat wil ik absoluut niet doen in het bijzijn van Lars. Ik huil niet graag en áls ik het al doe, dan zorg ik ervoor dat ik helemaal alleen ben.
Ik laat me op mijn buik op mijn bed vallen en begraaf mijn hoofd zo diep mogelijk weg in mijn kussen, waarna ik mijn tranen de vrije loop laat. Mijn hart is zojuist gebroken en er is slechts een beangstigend gevoel van wanhoop achtergebleven.