Chapter Nineteen

 

Een paar minuten later liggen we in zijn bed en ik kruip half over hem heen, om mijn lippen tegen de krassen op zijn borstkas te drukken. Op het moment dat ik mijn nagels in zijn vel zette, stond ik er helemaal niet bij stil wat ik deed, maar nu ik dit zie… ik ben nou eenmaal geen persoon die iemand anders pijn wil doen.
Dean klemt zijn handen rondom mijn billen en trekt me over zijn lichaam omhoog, waardoor ik met mijn schaamlippen langs zijn penis strijk en mijn lustgevoelens al meteen weer worden aangewakkerd. Ik denk echt dat er daadwerkelijk iets mis met me is, want het is echt niet normaal hoeveel zin ik in seks - of eigenlijk in hem - heb, sinds afgelopen zaterdag.
Ik duw mijn heupen in een draaiende beweging naar voren en verplaats mijn lippen richting zijn hals. Hij duwt mijn heupen echter weer omhoog en ik hoor hem zachtjes lachen. 'Jij bent echt onverzadigbaar…' Ik hum instemmend en wil doorgaan met waar ik mee bezig was, maar hij duwt me van hem af, zodat ik naast hem in bed lig, met mijn rug tegen hem aan en zijn armen stevig om me heen geklemd. 'Even pauze.'
Ik grom geërgerd, want ik heb helemaal geen behoefte aan pauze en ik voel me behoorlijk afgewezen. Ik duw mijn ellebogen naar achteren, omdat ik me los wil maken uit zijn greep, maar het zorgt er alleen maar voor dat hij zijn armen nog steviger om me heen klemt.
'Krijgt mevrouw haar zin weer eens niet?' lacht hij vlakbij mijn oor. Zijn rechterhand glijdt af naar mijn heup. 'Doe je benen uit elkaar. Dan laat ik je nog wel een keer klaarkomen.'
'Nee,' snauw ik beledigd en ik klem mijn benen steviger tegen elkaar aan. Ik wil niet dat hij me laat klaarkomen - want dat voelt nu ook opeens beschamend of zo - maar dat hij mij net zo hard wil als dat ik hem wil… wat blijkbaar niet het geval is. 'Laat me met rust.'
'O, Nina…' verzucht hij lachend. Hij drukt zijn lippen tegen mijn wang en ik draai mijn gezicht boos weg. 'Wat kan jij je toch heerlijk aanstellen.' Hij drukt nog een kus op mijn wang, waarschijnlijk alleen maar om mij te plagen. 'Slaap lekker, schatje. Al lijkt me dat nogal lastig als je zo gefrustreerd bent.'
'Lul,' mompel ik en ik doe nogmaals een poging om hem met mijn elleboog te stompen. Het levert me slechts wat gegniffel op. Ik slaak een dramatische zucht en sluit mijn ogen, ook al voel ik binnen twee seconden dat ik voorlopig echt nog niet in slaap ga vallen.
Ik draai me uiteindelijk op mijn rug en staar wat naar het plafond, terwijl mijn gedachten van onderwerp naar onderwerp verspringen. Ik begin steeds meer te malen over mijn aankomende gesprek met Lars, waarvan ik weet dat ik het niet kan blijven uitstellen.
We zullen het baby-gedoe moeten bespreken, want het is nou eenmaal een te belangrijk onderwerp om te ontwijken. Hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik me afvraag of Lars eigenlijk wel kinderen wil. Hij heeft altijd gezegd dat het erbij hoorde als we getrouwd waren, maar hij was er nooit zo enthousiast over als ik. Voor mij is het een levenslange wens, een gigantisch verlangen wat ik niet kan negeren… maar misschien wil hij het wel helemaal niet. Ik heb eigenlijk nooit aandacht besteed aan Lars zijn behoeftes hierin, want het stond bij mij nou eenmaal niet ter discussie en dat wist Lars ook.
Is ons huwelijk daarom een ramp?
Dwing ik hem tot dingen die hij helemaal niet wil?
Had ik daar meer aandacht voor moeten hebben?
'Wat is er?' Ik schrik in eerste instantie van Deans stem, niet omdat ik vergeten was dat hij naast me ligt - dat is ook onmogelijk, aangezien zijn armen nog steeds om me heen geslagen zijn - maar omdat ik dacht dat hij al sliep.
Ik draai mijn hoofd een klein beetje naar rechts, zodat ik zijn ijsblauwe ogen zie, die zelfs in het schemerende maanlicht behoorlijk goed zichtbaar zijn. 'Heb jij altijd geweten dat je kinderen wilde?'
Het is meteen overduidelijk dat ik die vraag beter niet had kunnen stellen en ik realiseer me ook dat het waarschijnlijk nogal apart is, gezien de status van onze… kan ik dit überhaupt een relatie noemen?
Ik krijg een bijna woedende blik en hij draait zich vervolgens geërgerd en zuchtend op zijn rug, met zijn blik richting het plafond. 'Ik wilde helemaal geen kinderen.'
Ik bijt op mijn lip en twijfel of ik dit onderwerp niet beter kan laten rusten, maar om de een of andere reden lukt me dat niet. Het onderwerp zit zo in mijn hoofd, dat ik op dit moment gewoonweg nergens anders aan kan denken. 'Is Lauren per ongeluk zwanger geraakt?'
Er klinkt een klein, sarcastisch - maar vooral gepijnigd - lachje. 'Voor Lauren was het absoluut geen ongelukje.'
Ik draai op mijn rechterzij - naar hem toe - en leun op mijn elleboog, met mijn hoofd op mijn hand rustend. 'Had ze het gepland?' Ik durf het bijna niet aan hem te vragen, aangezien dit nogal veel lijkt op hetgeen ik een paar dagen geleden zelf wilde doen.
'Het condoom was kapot. Ze zegt dat het pech was, maar ik durf te wedden dat zij erachter zat.' Hij zucht diep en schudt even geërgerd met zijn hoofd heen en weer. Ik voel me ondertussen echt verschrikkelijk, want dat is zowat exact hetzelfde als wat ik van plan was. 'Ik ken haar en ik weet dat ze het alleen maar heeft gedaan om mij aan haar te binden. Ze wist dat mijn ouders me zouden verplichten om met haar te trouwen in zo een situatie.'
'Echt?' Deans moeder wekte vanavond niet echt de indruk bij mij dat ze daar veel waarde aan zou hechten, maar wellicht was alles anders toen zijn vader nog leefde. 'Hield je niet van haar?' vraag ik, met een lichte twijfel in mijn stem. Het voelt plots gek - en een beetje hypocriet - om dit te vragen, omdat ik misschien ook nooit echt op die manier van mijn eigen man gehouden heb.
Natuurlijk hou ik wel van Lars… maar ik weet niet of ik ooit verliefd op hem ben geweest.
'Niet zoals dat zou moeten,' antwoordt hij zonder aarzelen. 'Ik was eenentwintig en ik had het leuk met haar, maar tegelijkertijd had ik het ook leuk met zo veel andere meiden. Ik weet dat dat erg klinkt, maar ik was gewoon niet op zoek naar één persoon of zo. Daarnaast was zij ook gewoon niet de juiste persoon voor mij.'
Ik moet opeens denken aan wat Colin vanavond tegen me gezegd heeft, over dat Dean nogal veel moeite heeft om trouw te blijven aan iemand. Ik wilde hem eerder niet geloven - omdat ik dacht dat hij Dean slechts zwart wilde maken - maar na wat Dean nu zelf vertelt, vraag ik me toch af in hoeverre het misschien toch op de waarheid gebaseerd is.
'Hoe eh… hoe zat jullie relatie dan in elkaar?' Ik weet niet zo goed hoe ik mijn vraag moet formuleren, want ik durf niet letterlijk te vragen of hij regelmatig vreemdging. Daarnaast vraag ik me af waarom ik het belangrijk vind om dit te weten. Ik krijg zelfs een knoop in mijn maag, wanneer ik er over nadenk dat hij misschien een of andere flierefluiter is. 'Was je wel echt met haar samen? Alléén met haar?'
'Wil je weten of ik haar bedrogen heb?' Blijkbaar schemerde mijn daadwerkelijke vraag te duidelijk door mijn belachelijke vragen heen. 'Ik heb Lauren nooit beloofd dat we een monogame relatie zouden hebben, maar zij verwachtte dat waarschijnlijk wel toen ze zwanger bleek te zijn. Na een tijdje besefte zij ook wel dat het er voor mij niet inzat en toen ging zij ook doen waar ze zin in had… met Colin onder andere.'
'Ik zou dat echt niet kunnen,' flap ik eruit, zonder na te denken over wat ik nou eigenlijk zeg. 'Ik zou mijn partner niet met iemand willen delen.'
'Niet?' grinnikt hij en hij reikt zijn arm omhoog, zodat zijn vingertoppen mijn wang kunnen strelen. 'Je hebt zelf ook niet echt een monogame relatie op dit moment.'
O shit, daar had ik helemaal niet over nagedacht. Mijn hele gezicht begint te gloeien uit schaamte en ik voel mijn maag samentrekken uit schuldgevoel. 'Ik word misselijk als ik daarover nadenk,' geef ik toe. 'Ik ben helemaal niet zo.'
'Dat geloof ik ook wel.' Hij draait zich op zijn zij, zodat onze gezichten naar elkaar gericht zijn, en drukt een zacht kusje tegen het puntje van mijn neus. Ik sluit mijn ogen en fantaseer voor heel even dat ik helemaal geen echtgenoot heb, maar dat ik hier hoor — bij Dean. 'Ik hoop dat je uiteindelijk iemand vindt die bij je past, Nina.'
Maar die heb ik al gevonden.
Ziet hij dat dan niet?
Of wil hij mij gewoon niet?
'En hoe zit dat dan met jou?' vraag ik voorzichtig, met mijn ogen nog lichtjes neergeslagen. Mijn stem is amper hoorbaar, omdat ik bang ben om dit te vragen. Of eigenlijk ben ik bang voor het antwoord.
'Ik moet eerst mijn shit weer eens in orde krijgen.' Ik hoor dat hij lacht, maar het is geen oprechte lach. Het klinkt weer gepijnigd. 'Misschien ben ik ook gewoon niet geschikt voor een relatie.'
Het doet me pijn om te horen dat hij dat denkt, want ik denk dat Dean er zo veel beter in is dan Lars. En zelfs al is hij er daadwerkelijk niet goed in; hij verdient in mijn ogen op zijn minst de kans om het te leren. Ik krijg nu het gevoel alsof hij verpest is door Lauren.
'Ik hoop echt dat je ooit weer gelukkig kunt zijn, met of zonder iemand.' Ik moet het gewoon tegen hem zeggen, ook al klinkt het vast behoorlijk cliché. Ik heb het gevoel alsof hij dit van mij moet horen, omdat hij het anders van niemand te horen krijgt. 'Niet nu, maar… gewoon, wanneer je er weer klaar voor bent.'
Hij maakt geen enkel geluid, op een diepe en snelle uitademing na, maar ik zie aan zijn ijsblauwe ogen dat hij pijn heeft. Ik weet dat ik niets kan doen of zeggen om zijn pijn weg te nemen. Het enige wat ik kan doen is er voor hem proberen te zijn.
'Wil je het erover hebben?' besluit ik te vragen, zonder enige verwachting in mijn toon. Ik leg de zijkant van mijn hoofd tegen zijn schouder, zodat ik hem niet de hele tijd aanstaar. 'Over Lennon, bedoel ik. Het hoeft niet, maar ik wil dat je weet dat ik altijd naar je wil luisteren… mocht je daar behoefte aan hebben.'
Hij drukt zijn lippen even tegen mijn haren en slaat zijn arm om me heen, zodat ik dichter tegen hem aan wordt getrokken. 'Ik kan dat nu niet,' zegt hij zachtjes.
'Dat hoeft ook niet,' fluister ik terug en ik druk mijn lippen zachtjes tegen het midden van zijn borstkas, op de krassen die ik in zijn huid heb gemaakt. Ik sluit mijn ogen en adem diep in door mijn neus. 'Wanneer je er klaar voor bent.'
Ik wil diegene voor hem zijn, op de momenten dat hij me nodig heeft. Want zonder dat hij het zelf in de gaten heeft, is hij dat ook voor mij.
Verdorie, wat had ik hem graag onder andere omstandigheden leren kennen.

 

De volgende ochtend ontwaak ik naast een slapende Dean. Hij ligt er zo ontspannen en zorgeloos bij op dit moment, dat ik alles wil doen om te voorkomen dat hij nu wakker wordt. Ik moet echter ontzettend plassen en nadat ik het al een half uur uit heb proberen te stellen, houd ik het écht niet langer vol.
Ik wurm zo voorzichtig mogelijk onder zijn armen vandaan, maar ik kan helaas niet voorkomen dat zijn ogen alsnog openen. 'Sorry!' fluister ik verontschuldigend. 'Ik moet echt heel erg plassen. Slaap maar verder, ik ben zo terug.'
'Hm-hm,' humt hij en hij wrijft slaperig met een hand over zijn heerlijke gezicht. 'Schiet op, want die pauze heeft nu wel lang genoeg geduurd.'
'O…' giechel ik, terwijl ik voel dat een lichte blos op mijn wangen ontstaat. Ik had nog geen moment aan seks gedacht sinds ik wakker was, maar blijkbaar was er maar weinig voor nodig. Mijn lichaam hunkert er al meteen weer naar.
Ik spring uit het bed en ren vervolgens vlug richting de badkamer. Mijn schaamte richting Dean lijkt inmiddels al niet meer te bestaan, want het feit dat ik naakt ben kan me al niets meer schelen.
Nadat ik mijn behoefte op het toilet heb gedaan, loop ik richting de wasbak en mijn ademhaling hangt meteen vast in mijn keel. Ik kijk met grote ogen naar mijn spiegelbeeld en sla een hand voor mijn mond. 'O mijn hemel,' mompel ik, terwijl ik een blik werp op mijn hals.
Deans duimafdruk staat duidelijk in mijn huid, in de vorm van een paarse vlek. Ik kan me nog vaag herinneren dat hij gisteren behoorlijk hard in mijn nek kneep tijdens de seks, maar dit resultaat had ik nooit verwacht.
Hoe moet ik dit nou weer aan Lars uitleggen?
Ik loop in een snelle pas terug naar de slaapkamer, met mijn wijsvinger op de paarse plek in mijn hals gericht. 'Heb je dit gezien?!' Ik klink boos en eigenlijk ben ik dat ook. Het is gewoon beschamend - en respectloos naar Lars - als ik met dit soort plekken thuis moet komen.
Dean slaat het dekbed terug, zodat zijn bovenlichaam ontbloot wordt. Meerdere rode krassen worden onthuld — krassen die ik heb aangebracht. 'Heb je dít gezien?' Hij klinkt niet boos, eerder geamuseerd. 'Dat hoort erbij, Nina.'
Ik kan mijn oren niet geloven. 'Het hoort erbij?!' tier ik. Ik ben al mijn redelijkheid ergens onderweg van het toilet naar hier verloren. Het komt vooral doordat ik in paniek ben, want ik heb geen idee hoe ik die plekken in mijn nek moet bedekken, voordat ik Lars onder ogen moet komen. 'Ik denk niet dat mijn MAN het daar mee eens is!'
'Nou, dan flikker je toch op naar je man,' spuugt hij terug. Hij heeft geen enkele behoefte aan mijn nukken en dat laat hij overduidelijk merken. 'Laat je je door hem maar neuken. O, wacht… dat doet hij niet. Daarom kom je elke keer hierheen.'
Ik grom geërgerd en draai me zonder verder na te denken weer om, van plan om regelrecht naar buiten te lopen. Terwijl ik dat doe, voel ik meteen spijt, want ik wil helemaal niet op deze manier vertrekken.
Gisteren was fijn. Echt fijn. Als ik nu - op deze manier - vertrek, dan gooi ik dat allemaal in één klap weer weg.
Ik ben echter te eigenwijs om dat toe te geven, dus ik zoek mijn sportkleren - die ik gisteren droeg toen ik hierheen kwam - bij elkaar en loop zonder nog iets te zeggen naar de voordeur.