Chapter Thirty-Two

 

Ik mag diezelfde avond het ziekenhuis alweer verlaten, met het advies dat ik het de komende tijd wel rustig aan moet doen. Inmiddels heb ik ook al in een spiegel mogen bewonderen hoe ik er momenteel uitzie en met dat rustig aan doen komt het wel goed — ik durf me op deze manier namelijk nergens te vertonen.
Aangezien het al vrij laat is, stelt mijn moeder voor dat ik vanavond bij hun thuis overnacht. Ik vind alles prima, zolang ik maar niet terug naar Lars hoef.
'Ik begrijp het best als je terug naar huis gaat, hoor…' zeg ik tegen Dean, als hij mee is gekomen naar mijn ouderlijk huis. Mijn moeder heeft aangeboden dat hij ook bij ons mag overnachten — ook al lijkt mijn vader het daar absoluut niet mee eens te zijn.
'Het is al laat,' is zijn reactie, waarmee hij me duidelijk maakt dat hij niet van plan is om te vertrekken. Ik vind het enerzijds fijn, maar tegelijkertijd ook een beetje ongemakkelijk. Ik wil me namelijk niet aan hem opdringen en ik heb nu het gevoel alsof ik dat wel doe.
Daarnaast zie ik eruit als een soort Frankenstein, een staat waarin ik liever niet heb dat hij me ziet — al is het daar natuurlijk inmiddels al een beetje laat voor.
'Jullie slapen niet in één bed,' maakt mijn vader wel meteen kenbaar. Het kan hem vrij weinig schelen dat ik een volwassen vrouw ben, want hij wil gewoonweg niet hebben dat dat soort dingen in zijn huis gebeuren.
Alsof ik op dit moment überhaupt in staat ben om seks te hebben.
Dean moet dus op de bank slapen en ook al lijkt hij daar zelf niet zo veel problemen mee te hebben, ik schaam me dood voor het gedrag van mijn vader. Het is ouderwets en behoorlijk conservatief.
Aangezien het morgen zondag is en mijn ouders in de ochtend naar de kerk gaan, ligt die avond iedereen al redelijk vroeg in bed. Ik sluip naar beneden, zodra ik het gevoel heb dat mijn ouders - of in ieder geval mijn vader - slaapt, zodat ik Dean nog even gezelschap kan houden. Ik voel me net een of ander pubermeisje, die stiekem haar vriendje opzoekt.
'Moet jij niet slapen?' O god, nu klinkt hij al net als mijn vader. Ik vraag me ook af of hij misschien zelf al lag te slapen, aangezien het donker is in de woonkamer. Ik had verwacht dat hij nog tv aan het kijken was of zo.
Ik negeer zijn vraag, omdat ik word afgeleid door de geblokte, wollen trui die zijn lichaam bedekt. Ik kan mijn lach amper inhouden. ’Wat heb jij nou aan?'
'Je moeder wilde mijn trui wassen, aangezien die onder het bloed zit,' grinnikt hij, terwijl hij aan de huid achter in zijn nek krabt. Dat ding jeukt vast ontiegelijk. 'Dus toen kreeg ik… dit.'
'Geweldig,' mompel ik hoofdschuddend en ik neem naast zijn lichaam - op de rand van het bankstel - plaats. 'Ik begrijp echt niet waarom je niet gewoon naar huis bent gegaan.'
'Ik wil bij jou zijn, Nina.' Hij strijkt voorzichtig met zijn vingertoppen over de gezwollen linkerkant van mijn gezicht. Het doet geen pijn, maar alsnog draai ik mijn hoofd weg — uit schaamte. 'Het spijt me zo wat er is gebeurd…'
'Het is toch niet jouw schuld.' Ik hang een dikke lok van mijn donkerbruine haar voor mijn gezicht, alsof ik zo ook maar enigszins kan bedekken hoe toegetakeld ik eruit zie. Het heeft daarnaast ook weinig zin, aangezien Dean diezelfde pluk meteen weer achter mijn oor wegstopt.
'Als jij Lauren vanochtend niet bij mij had aangetroffen, lagen we nu waarschijnlijk in mijn bed. Hele andere dingen te doen…'
Lauren. Ik was haar eigenlijk alweer een beetje vergeten, maar nu hij me eraan herinnert, schiet er meteen een gevoel van huivering door me heen. 'Wat deed ze eigenlijk bij jou?'
'Haar roes uitslapen…' Hij slaakt een diepe zucht en schudt zijn hoofd even heen en weer. 'Ze stond gisteravond stomdronken voor mijn deur, omdat ze ruzie had met Colin.'
Dat begrijp ik niet. 'Eh… ik dacht dat ze zwanger was?' Dit soort dingen maken me behoorlijk boos, aangezien ik zelf maar al te graag zwanger wil worden en Lauren er blijkbaar nogal onzorgvuldig mee omgaat.
'Was, inderdaad,' antwoordt hij. 'Ze zegt dat ze een miskraam heeft gehad.'
De manier waarop hij die woorden uitspreekt, brengen een nare smaak bij me teweeg. Het klinkt alsof hij er vanuit gaat dat ze liegt. ’Hoezo ze zegt? Geloof je haar niet?’
Hij haalt zijn schouders omhoog en lijkt even na te moeten denken over zijn volgende woorden. 'Lauren gaat altijd nogal ver om te krijgen wat ze wil.'
'En wat wil ze?' Ik durf deze vraag bijna niet te stellen, omdat ik vooraf al weet dat het antwoord me niet gaat bevallen. Ik kan namelijk wel raden wat - of beter gezegd wie - ze wil.
Het antwoord verbaast me echter alsnog. 'In de meeste gevallen geld.'
Ik knik lichtjes, omdat ik niet goed weet hoe ik daar op moet reageren. Ik weet inmiddels dat Dean geld heeft - veel geld - maar ik wil niet laten merken dat ik daarvan op de hoogte ben.
'Ik ben gisteren weer begonnen met werken…' begint hij vervolgens, geheel op eigen initiatief. Ik wist helemaal niet dat hij van plan was om weer te gaan werken. '… dus het was me net iets té toevallig dat ze gisteravond opeens voor mijn deur stond. Het afgelopen jaar was ik nogal een… puinhoop, dus ik was niet meer zo interessant voor haar. Colin had zijn zaakjes wat beter op orde, dus ze zag in hem waarschijnlijk meer potentie voor de langere termijn. Ik denk dat ze nu merkt dat ik wat dingen probeer op te pakken en dat weerlegt haar interesse weer…'
Ik probeer de informatie die ik nu krijg in mijn hoofd te ordenen, maar dat is nog niet zo gemakkelijk. ’Dus je denkt dat ze verzonnen had dat ze zwanger was van Colin?’
'Ze wist dat ik van haar zou scheiden, zodra we Lenn…' Hij slikt even midden in zijn zin, voordat hij verder kan praten. '… zodra we hem dood zouden verklaren. Dat kon pas een jaar nadat hij vermist was geraakt. Daarna zou ze niks meer hebben… behalve als ze met Colin zou trouwen natuurlijk. Het zou me niets verbazen als ze hem met die zwangerschap over heeft gehaald. Zo is het haar bij mij destijds ook gelukt.'
Wow. Ik sta eerlijk gezegd nogal perplex over hoe hij over Lauren praat. Ik dacht dat vooral Colin een klootzak is - wat hij waarschijnlijk ook wel is - maar zo te horen zitten er bij Lauren ook nogal wat schroefjes los.
'Ze heeft me nu gesmeekt om niet van haar te scheiden…'
Mijn blik schiet meteen naar hem toe, omdat ik overspoeld word door een vlaag van paniek.
'Kijk niet zo, Nina…' Hij lacht, maar ik ben nog op geen enkele manier gerustgesteld. Ik wil letterlijk van hem horen dat hij niet van plan is om met haar getrouwd te blijven. 'Mijn advocaat is alles al aan het regelen. Daarom is ze ook zo in paniek.'
Dat is nog steeds geen letterlijk antwoord. 'Dus jullie gaan scheiden?'
'Yep.' Hij trekt me aan mijn schouders naar achteren, zodat ik even later met mijn gezicht tegen die verschrikkelijk jeukende, wollen trui plak. Het kan me echter niets schelen en ik sla mijn armen om zijn middel, om mezelf nog dichter tegen hem aan te drukken. 'Ik hoorde wel dat jij een beetje terughoudend was tegenover mijn advocaat. Twijfel je zelf over je scheiding?'
Mag hij dat zomaar met Dean bespreken?
Heeft die man geen beroepsgeheim of zo?
'Nee,' mompel ik tegen de stof van zijn trui. Ik schaam me een beetje om de reden hiervoor tegenover hem te uiten, aangezien hij duidelijk uit een ander milieu komt dan ikzelf. 'Hij is gewoon… nogal duur.'
'Nina, je hoeft hem niet te betalen.'
Ik duw mezelf meteen van hem af en schud protesterend - en tevens een beetje beledigd - mijn hoofd. 'Ik ben niet geïnteresseerd in jouw geld!'
'Daar ging ik ook niet vanuit.' Hij trekt me zonder pardon terug tegen zijn borstkas aan en er is vrij weinig wat ik kan of wil doen om me ertegen te verzetten. 'Hij is bij mij in loondienst en dit is gewoon een taak die hij erbij krijgt. Hij hoeft daar niet extra voor betaald te krijgen.'
Ik geloof hem niet, maar ik denk niet dat het veel zin heeft om hier een discussie over te voeren. Toch stoort het me behoorlijk, want ik vind niet dat hij dit soort dingen voor mij hoort op te lossen. Het brengt me ook meteen terug bij een ander onderwerp, waar ik het eerder vandaag niet met hem over kon hebben — omdat mijn moeder er toen bij was. 'Jij zat helemaal niet achter het stuur toen we die boom raakten, hè?'
De stilte die volgt, zegt eigenlijk al genoeg.
Misschien moet ik er gewoon blij mee zijn dat hij zoiets voor me doet, maar dat kan ik niet. Ik wil namelijk niet dat hij zichzelf in de problemen brengt, doordat hij mij probeert te beschermen. 'Je hoeft zoiets niet voor me te doen, Dean. Ik kan heel goed…'
'Jawel,' kapt hij me af. 'Jij doet ook heel veel voor mij, dus het stelt niets voor.'
Ik kan me niet herinneren dat ik iets voor hem gedaan heb in de afgelopen week, behalve dat ik hem met een hoop gezeik - rondom Lars en mij - heb opgezadeld. 'Ik bezorg je alleen maar problemen…'
'Meen je dit?!' Deze keer duwt hij me naar achteren, om vervolgens mij gezicht met zijn beide handen vast te pakken. Hij kijkt me doordringend in mijn ogen aan, al kan ik op dit moment alleen maar met mijn rechteroog terugkijken. Hij ziet er woedend uit, alsof mijn opmerking iets in hem los heeft gemaakt. 'Ik heb vorige week mijn kind begraven, godverdomme. Niet eens écht begraven, want ik heb geen idee waar hij is! Op dat moment vertelt mijn ex me doodleuk dat ze hem gaat vervangen met een nieuw kind. Iedereen leek op dat moment gewoon door te gaan met hun leven, alsof die fucking begrafenis een soort afsluiting was van iets. Iederéén… behalve ik…'
Ik heb geen idee wat ik moet zeggen, dus ik luister zwijgend naar wat hij te vertellen heeft. Dat ik een beetje schrik van de manier waarop hij praat, probeer ik niet te laten merken.
'Het hoefde voor mij niet meer. Ik dacht; als dit nu mijn leven is, dan…' Hij schudt zijn hoofd. 'Het had allemaal geen zin meer…'
Hij sluit zijn ogen vervolgens even en het blijft stil. Het lijkt alsof hij moeite heeft om zijn tranen binnen te houden en ik heb het gevoel alsof er op dat moment letterlijk een stuk van mijn hart afbreekt.
Hij dacht erover na om zijn leven te beëindigen. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand ooit zo een gedachte kan hebben… maar ik heb ook nog nooit zoiets meegemaakt als wat Dean heeft moeten doorstaan — en nog steeds moet doorstaan.
'Maar toen botste er opeens een of ander irritant wijf tegen mijn auto…' O, dat ben ik. Ik wist niet dat hij me zo irritant vond. '… die niet wegging, toen ik me als een lul gedroeg en mijn hele woonkamer overhoop haalde, terwijl ik een jaar lang iedereen bijna afmaakte die ook maar één ding probeerde te veranderen…'
'Dat wist ik niet,' fluister ik. Als ik dat had geweten, had ik die kerstversiering nooit van zijn muren getrokken.
'Jij liet me andere dingen voelen dan de woede, haat en pijn die ik een jaar lang heb gevoeld. Voor het eerst in tijden heb ik weer kunnen slapen, alleen maar omdat jij er was…'
O shit, nu ben ik degene die de tranen niet binnen weet te houden. Het voelt weer dom, dat ik nu degene ben die moet huilen, terwijl hij er veel meer reden toe heeft.
'Dus als ik moet liegen over zoiets kleins, dat ik achter het stuur zat toen jij tegen een fucking boom reed, dan doe ik dat als ik jou daarmee uit te problemen kan houden. Want zonder jou…' Hij veegt met zijn duim over mijn wang, om een rollende traan weg te vegen, voordat hij mijn kin bereikt. '… zonder jou was ik er waarschijnlijk niet eens meer geweest, Nina.'