Chapter Five

 

Ik schaam me voor hoe zwaar, snel en onregelmatig mijn ademhaling momenteel is, want ik weet dat Dean dat ook kan horen. Er is echter niets wat ik eraan kan veranderen, want mijn hartslag is nog hoger dan na een intensieve workout.
'Waarom raakt hij je niet aan?'
Terwijl hij die vraag stelt, dwaalt de hand op mijn heup af naar de voorzijde van mijn jurk, richting mijn dijen. Zijn vraag ben ik binnen één tel weer vergeten en ik wil uit schrik mijn hoofd naar beneden kantelen, maar de hand op de voorzijde van mijn hals houdt me tegen.
'Nina…'
'Ik… weet het niet,' antwoord ik zachtjes.
Ik heb er eigenlijk nooit echt bij stil gestaan dat Lars mij niet aanraakt, want in mijn ogen was seks altijd slechts bedoeld om zwanger te worden. Ik weet heus wel dat er mensen zijn die betekenisloze seks hebben, maar ik wilde nooit tot die groep mensen behoren.
Hij draait zijn hoofd een kwartslag, waardoor zijn zachte lippen lichtjes langs mijn wang strijken en zijn mond vlak naast mijn oor komt. Ik word met de seconde nerveuzer en ik heb geen idee waar ik mijn blik op moet richten. Gelukkig heb ik niet veel keuze, aangezien hij mijn hals nog steeds vasthoudt. ’Laat hij je nooit klaarkomen?'
Ik kuch even, omdat ik mezelf bijna verstik ik mijn eigen scherpe inademing. Zijn vraag shockeert me behoorlijk en ik begrijp niet hoe hij dit zonder enige gène aan me durft te vragen.
'Ik neem aan dat dat een nee betekent.' Ik hoef hem niet te zien, om te weten dat hij nu grijnst. Dat hoor ik op de een of andere manier aan zijn toon.
Dit is beschamend.
Ik adem een paar keer haperend, snel achter elkaar in - grotendeels om wat zuurstof naar mijn hersens te krijgen - wanneer ik zijn zachte lippen tegen de gevoelige huid van mijn hals voel. Mijn lichaamstemperatuur schiet razendsnel een paar graden omhoog en ik heb het gevoel alsof mijn benen opeens uit pudding bestaan.
O shit, zijn vingertoppen zijn opeens bij de zachte, satijnen stof van mijn slipje aangekomen en ik verstijf helemaal. Mijn ademhaling wordt sneller en mijn hevig op en neer gaande borstkas is daar het duidelijke bewijs van. Ik ben bloednerveus en doodsbang, maar tegelijkertijd ook gigantisch opgewonden. Een combinatie waarvan ik niet wist dat je ze binnen één ademhaling tegelijkertijd kon ervaren.
Wat bezielt me in godsnaam? Ik moet hem stoppen… Ik kan dit niet toelaten… Ik… fuck, ik kan op de een of andere manier geen weerstand bieden.
'Ik kan dit niet,' jammer ik alsnog zacht fluisterend, als enige vorm van protest.
'Wat kan je niet?' Hij pakt mijn kaak vast en draait mijn hoofd naar rechts, zodat onze voorhoofden elkaar raken en ik recht in zijn ijsblauwe ogen kijk. 'Klaarkomen? Geloof me… dat gaat waarschijnlijk gemakkelijker dan je denkt.' Zijn stem klinkt diep, laag en trilt door tot diep in mijn lichaam. Hij klinkt ontzettend zeker van zichzelf, wat helaas niets bijdraagt aan mijn eigen zelfvertrouwen. 'Je bent nu al zeiknat en ik heb amper iets gedaan.'
Dit wordt steeds beschamender. Ik durf te wedden… Nee, ik voel dat mijn wangen inmiddels donkerrood gekleurd zijn. Ik heb nog nooit eerder meegemaakt dat iemand dit soort dingen tegen me zei, want ik heb nog nooit seksueel contact gehad met iemand anders dan Lars. En dit… heeft hij zeer zeker nog nooit bij me gedaan.
Daarnaast kan ik me ook niet herinneren dat ik ooit nat ben geweest. Ja, misschien wel eens op een ongepast moment of zo, maar niet tijdens seksueel contact. Een orgasme is al helemaal onbekend terrein voor me, dus ik weet daadwerkelijk niet of ik dat kan.
Wat nou als ik daar niet toe in staat ben?
'Ontspan.'
Dat is gemakkelijker gezegd, dan gedaan. Ik denk dat ik op dit moment fysiek helemaal niet in staat ben om te ontspannen. Elke spier in mij spant zich op dit moment aan, alsof mijn lichaam zich voorbereid op een klap, op iets wat ontzettend veel impact gaat hebben.
Ik houd een diepe teug lucht vast in mijn longen en knijp mijn ogen dicht, wanneer zijn vingers inmiddels hun weg hebben gevonden onder de stof van mijn slipje en mijn blote en gevoelige huid raken. Ik krom mijn rug en draai daarbij met mijn ontblote billen tegen zijn kruis aan, waar ik overduidelijk kan voelen dat ik niet de enige ben die opgewonden is. O shit.
Hoe ben ik in godsnaam opeens hier, in deze positie - in de keuken van een man die ik tot een uur geleden nog nooit had ontmoet - beland?
Hij beweegt zijn vingers, waardoor zijn vingertoppen langzaam maar zeker steeds dieper tussen mijn schaamlippen verdwijnen. Mijn lichaam trilt al meteen, zonder dat ik er enige controle over heb, wanneer hij langs bepaalde gevoelige plekken komt. Ik heb het gevoel alsof ik elk moment kan ontploffen.
Mijn ogen schieten open, evenals mijn mond en ik laat de ingehouden lucht uit mijn longen ontsnappen, wanneer zijn middelvinger plots diep in mijn binnenste verdwijnt. Mijn spieren spannen zich nog meer aan, in een wanhopige poging hem zo lang mogelijk - in mij - vast te houden. 'O shit!' Het was helemaal niet mijn bedoeling om dat hardop te zeggen, maar ik kan mezelf niet meer beheersen. 'Sorry, ik…'
'SST. Mond dicht, weet je nog?' Zijn ijsblauwe ogen kijken recht in de mijne, alsof hij ontzettend geconcentreerd is en elke beweging die ik maak nauwlettend in de gaten houdt. 'Ik wil je alleen maar horen kreunen, verder niks.'
Ik weet niet eens waarom ik knik, want ik ben absoluut niet van plan om te gaan kreunen. Ik wil helemaal geen geluiden maken, want ik… O mijn god, ik kan helemaal niet meer logisch nadenken door wat hij allemaal met zijn vingers doet. Ik kreun jammerend en sluit mijn ogen even, om een beetje bij zinnen te komen.
'Ogen open.'
Dat is onmogelijk. Ik moet mijn ogen nu even sluiten, omdat het gewoonweg te zwaar is om mijn oogleden omhoog te tillen. Ik word helemaal gek en dit zorgt ervoor dat ik nog enigszins de controle over mezelf behoud.
'Nina…' Zijn rechterhand verplaatst zich vanaf mijn kaak, weer naar de achterkant van mijn hoofd, waar hij zijn vingers in mijn haren strengelt en er wederom een ruk aan geeft, waardoor mijn hoofd in een snelle beweging naar achteren kantelt. 'Doe je ogen open.'
Ik voel dat zijn gezicht zich nog steeds vlak voor de mijne bevindt, aangezien zijn hete adem over mijn wang streelt. Wanneer ik mijn zware oogleden optil, kijk ik recht tegen zijn heerlijke lippen aan.
Ik wil wanhopig graag dat hij me zoent, mijn mond met de zijne verslindt, maar ik durf er zelf geen initiatief toe te nemen. Ik heb op dit moment ook wel even iets anders aan mijn hoofd, want er begint een onbekende sensatie mijn lichaam te betreden.
'O god, ik…' Ik druk mijn lippen tegen elkaar, om mezelf in te houden van alle onzin die ik uit wil kramen.
Hij geeft weer een ruk aan mijn haren, waardoor mijn hoofd nog wat verder kantelt en mijn mond een stukje open valt. 'Dean…' Ik hijg zijn naam zowat, gevolgd door een langgerekte kreun, die hij smoort met zijn lippen.
Eindelijk voel ik zijn lippen tegen de mijne, want het lijkt werkelijk alsof ik daar een eeuwigheid op heb moeten wachten. Zijn tong verkent mijn mond met een bepaalde dominantie en controle, die ik onverwachts ontzettend opwindend vind. Het zorgt er zelfs voor dat ik over het randje getild word.
Het voelt alsof ik gelanceerd word, met onophoudelijke kriebels die door mijn lichaam gieren. Een euforisch gevoel, waar geen einde aan lijkt te komen en steeds groter en groter wordt… totdat ik opeens letterlijk een hoogtepunt voel en zowat uit elkaar spat.
Mijn lichaam begint te schokken en ik dreig even daadwerkelijk door mijn benen te zakken, maar Dean vangt me op tijd op, door mijn haren los te laten en zijn arm rondom mijn middel te slaan. Met zijn linkerhand blijft hij op een rustig tempo doorgaan, totdat mijn - eerste echte - orgasme langzaam begint weg te ebben en de oververhitting plaatsmaakt voor een koude rilling.
O mijn god, wat heb ik gedaan?
Ik slik vlug, omdat ik tranen in mijn ogen voel opwellen en ik niet van plan ben om hier in janken uit te gaan barsten. Mijn emoties lijken op dit moment een soort rollercoaster en eigenlijk weet ik helemaal niet wat ik voel, of moet voelen.
Enerzijds ben ik ontspannen, kalm en ontzettend voldaan. Ik wist helemaal niet dat ik dit kon voelen, omdat ik normaal gesproken voor mijn gevoel altijd onder hevige stress sta. Het zit nou eenmaal niet in mijn aard om de controle los te laten en me volledig aan iemand anders over te leveren. Ik ben er nu achter gekomen dat het goed - en zo verdomde lekker - voelt, maar dat voelt ook beschamend.
Want tegelijkertijd voel ik me ronduit verschrikkelijk. Ik zal nooit meer terug kunnen draaien wat ik zojuist gedaan heb en dat komt snel en pijnlijk hard binnen. Ik heb zojuist mijn huwelijk op het spel gezet voor een kort moment van lust, want meer dan dat was het niet. Het was een verleiding die ik niet heb weerstaan en daardoor voel ik me zwak.
'Gaat het?' Dean laat me langzaam los - of eigenlijk haalt hij zijn vingers uit me - en laat me weer op mijn eigen benen staan. Hij blijft wel nog vlak voor me staan, met zijn rechterhand rustend op mijn heup.
'Ja,' antwoord ik vrij snel met een schorre stem, al klink ik absoluut niet alsof het gaat. Ik voel me nu ook vooral zwaar ongemakkelijk, vanwege wat er zojuist gebeurd is, maar ook omdat híj dit aan mij vraagt. Deze man heeft in de afgelopen week het ergst denkbare meegemaakt en ik sta me hier wat aan te stellen, vanwege een keuze waar ik geheel zelf verantwoordelijk voor ben.
'Dat gevoel trekt zo wel weer weg.'
Ik frons mijn wenkbrauwen, omdat ik niet meteen begrijp op welk gevoel hij nu doelt en hoe hij überhaupt zou moeten weten wat er nu door me heen gaat.
'Je schuldgevoel,' verduidelijkt hij zichzelf.
Ik lach ongemakkelijk en schud mijn hoofd, want ik weet nu al dat mijn schuldgevoel aan me gaat knagen. Ik was dan vanavond misschien wel van plan om vreemd te gaan, maar absoluut niet op deze manier. Ik ben te ver gegaan en dat realiseer ik mij maar al te goed.
Mijn blik zakt eventjes af naar mijn heup, waar zijn hand zich nog steeds bevindt, en ik kom tot de ontdekking dat mijn jurk nog steeds behoorlijk omhoog zit. Ik zet een stap naar achteren - waardoor zijn hand loskomt van mijn lichaam - en doe snel een poging om mijn kleding weer enigszins te fatsoeneren, aangezien mijn schaamte plots volledig de overhand neemt.
'Laten we maar even een korte pauze nemen.'
Een korte pauze?!
Ik hef meteen mijn hoofd en kijk met grote ogen richting Dean, die inmiddels voorover gebogen, met zijn ellebogen op het kookeiland leunt met het glas wodka in zijn hand. Ik wil iets zeggen, reageren op zijn opmerking, maar ik word afgeleid door een kleine, bijna onzichtbare verandering in zijn houding.
Ik weet niet wat het precies is, maar hij is opeens een stuk minder nors en meer… ontspannen of zo. Het lijkt alsof de beladen en donkere sfeer die net nog om hem heen hing iets meer opgeklaard is.
Ik word afgeleid door het geluid van mijn trillende telefoon dat plots door de keuken weerklinkt en Dean is wederom degene die als eerste een blik op het scherm werpt. 'Sandra,' licht hij me in, wederom alsof het doodnormaal is dat hij op mijn telefoon meekijkt.
Ik vind het alles behalve normaal, want zelfs Lars doet zoiets niet. Het is… onbeschoft.
Sandra is geen echt persoon. Of ja, Sandra is de naam waaronder ik Sander in mijn telefoon op heb geslagen. Lars kijkt - voor zover ik weet - nooit in mijn telefoon, maar ik wilde geen enkel risico nemen.
'Hé, wat doe je?!' roep ik, wanneer hij mijn telefoon zonder pardon oppakt van het aanrecht. Ik strek meteen mijn arm en probeer het toestel uit zijn hand te grissen. 'Niet opnemen!'
De duidelijk hoorbare paniek in mijn stem en het volledig mis grissen naar mijn telefoon - wat er nogal lomp aan toe gaat - brengt een lach bij hem teweeg, die ik tot nu toe alleen op de foto’s in zijn vitrinekast heb gezien. O mijn god, ik vond hem al abnormaal aantrekkelijk, maar nu… hij is echt heerlijk.
'Dat is die man,' fluister ik, alsof ik bang ben dat Sander me kan horen. Ik weet niet waarom ik vervolgens - soort van - giechel. 'Waar ik mee had afgesproken.'
'En hij heet Sandra?'
Ik schud mijn hoofd en doe nog een poging om mijn telefoon uit zijn hand te grissen, wat er slechts in resulteert dat ik weer ontzettend dichtbij hem sta. 'Sander. Hij vraagt zich vast af waar ik blijf.'
'O, in dat geval…' Mijn ogen worden groter, wanneer ik zie dat hij met zijn duim over het beeldscherm veegt en het gesprek beantwoordt. 'Hey Sander.'
Mijn mond valt letterlijk open, omdat ik gewoonweg niet kan geloven dat hij zó onbeschoft is… maar dat is hij wel. Ik doe wederom een poging om mijn telefoon te bemachtigen, maar hij weert me moeiteloos met slechts één arm en ik hang daardoor zo ongeveer aan Deans zij.
'Wat de fuck?' zegt hij vrijwel meteen. Dean gooit mijn telefoon zowat terug op het granieten aanrechtblad en pakt mijn beide schouders vast. Zijn ijsblauwe ogen kijken op een verbaasd-geamuseerde manier naar me en het lijkt alsof hij elk moment volledig in lachen uit kan barsten. 'Dat was Sander Postma.'
Ik ken Sanders achternaam niet, dus ik heb geen idee of hij Sander Postma is. Ik haal daarom vluchtig mijn schouders op. 'Je gaat me toch niet vertellen dat je hem kent?'
O god, dat zou echt een ramp zijn. Ik heb Sander - uiteraard - nooit mijn echte naam verteld en ik wil ook absoluut niet dat hij daar achter komt.
'Ja, eh… zoiets.' De lach die hij zojuist duidelijk al inhield komt er dan toch uit, galmend door de hele keuken. 'Was het een blind date of zo?'
De intentie van zijn vraag is meteen duidelijk, want ik ben ervan bewust dat Sander absoluut niet moeders mooiste is. Ik was ook niet specifiek opzoek naar een hele aantrekkelijke man, zolang hij qua uiterlijke kenmerken maar overeenkwam met Lars.
'Nee, ik…' Ik geneer me behoorlijk nu, dus ik richt mijn blik op mijn telefoon. 'Heb je nou gewoon opgehangen?'
Verdomme, nu kan ik het vast al helemaal vergeten bij Sander. Vanavond zal ik niet meer naar hem toe kunnen gaan, dat weet ik, maar wellicht kon ik hem achter de hand houden voor volgende maand.
'Nina…' Dean legt zijn hand in mijn hals en ik ben heel even bang dat hij me weer aan mijn haren gaat trekken. Of misschien verlang ik er stiekem naar, ik weet het niet. 'Sander is… laten we zeggen een vijf. En jij bent zéker een negen. Waarom spreek je in godsnaam met zo iemand af?'
Een negen? Waarschijnlijk zou ik me nu heel erg vereerd moeten voelen, want een negen klinkt als een groot compliment, maar zo werkt mijn brein nou eenmaal niet. Ik ben beledigd, dus ik duw zijn hand weg en sla mijn armen over elkaar. ’Waarom geen tien?’
Hij haalt nietszeggend zijn schouders omhoog en lacht even. 'Daar kan ik pas uitspraken over doen als ik alles van je gezien heb.' Zijn hand komt omhoog en hij gaat met zijn wijsvinger onder het schouderbandje van mijn jurk door. 'Dus misschien moet je die jurk toch maar eens uittrekken.' Hij trekt het bandje een stukje omhoog en laat het weer los, waardoor het vrij hard tegen mijn huid ketst. In een schrikreactie trek ik mijn schouder een beetje terug. 'Of wil je dat ik je naar Sander breng? Hij woont hier niet heel ver vandaan…'
Is dat een serieuze vraag?
Moet ik nu niet - op zijn minst - twijfelen?
Ik wil helemaal niet meer naar Sander…