Chapter Six

 

Mijn knieën knikken alle kanten op, terwijl ik achter Dean aan de grote leefkeuken uit loop. Mijn rechterhand is verstrengeld in zijn linkerhand en hij trekt me mee door zijn gigantische huis. Het voelt alsof hij me letterlijk op sleeptouw neemt, op dit avontuur.
Nog steeds zit ik vol met twijfel, maar dat komt vooral doordat mijn zenuwen me bang proberen te maken. Ik twijfelde absoluut niet toen Dean me vroeg of hij me naar Sander moest brengen, want dat wilde ik niet meer… maar ik weet niet honderd procent zeker of ik dit wel wil.
Natuurlijk spookt nog steeds door mijn hoofd dat ik vanavond zwanger kan en wil raken, maar het is niet de hoofdreden waarom ik nu met hem meeloop. Ik kan niet ontkennen dat nieuwsgierigheid en lust momenteel een hele grote rol spelen en dat zorgt ervoor dat mijn schuldgevoel steeds meer aan me knaagt.
Ik kan inmiddels niet meer terugdraaien dat ik Lars al heb bedrogen, maar ik kan wel voorkomen dat deze situatie nog meer escaleert. Dat Lars niet mijn enige bedpartner zal blijven kan ik waarschijnlijk niet tegenhouden, want mijn wens om zwanger te worden is nou eenmaal groter dan mijn gevoelens van loyaliteit jegens mijn man. Dit gaat echter verder dan een wens om zwanger te raken, want er spelen hele andere gevoelens mee.
Het is niet zo dat ik nu opeens stapelverliefd ben op Dean, maar ik voel wel allerlei andere ongepaste dingen, die ik niet zou mogen voelen voor iemand anders dan Lars. Sterker nog… ik heb dit soort dingen nooit voor Lars - of wie dan ook - gevoeld.
Het is een oncontroleerbare lust, die de meest vreemde ideeën in mijn hoofd plaatst over bepaalde dingen die ik met Dean wil doen, of waarvan ik wil dat hij ze met mij doet. Het zijn gedachten die ik nooit hardop uit durf te spreken, maar die wel zo intens aanwezig zijn dat ze onmogelijk te negeren zijn.
We lopen via de hal - waar we eerder naar binnen zijn gekomen - naar een brede, donkerbruine, eikenhouten trap en passeren daarbij eerst een doorgang richting een ruimte die waarschijnlijk als woonkamer dient. Wanneer ik een blik naar binnen werp, houden mijn benen plots op met bewegen en breng ik zowel Dean als mezelf tot stilstand.
De ruimte is versierd met de meest prachtige kerstdecoraties en in de grote erker aan de voorzijde van het huis staat een opgetuigde kerstboom, met een grote hoeveelheid ingepakte cadeaus eronder. De verlichtingen zijn niet aan - en dat is ook niet zo vreemd, aangezien er niemand thuis was - maar ik kan me voorstellen dat het er geweldig uit ziet, wanneer dat wel het geval is.
Over een paar dagen is het kerstmis, dus wat dat betreft is het helemaal niet vreemd om deze versieringen hier te zien. Mijn hart breekt echter bij het zien hiervan, omdat het besef meteen weer bij me binnenkomt dat er een sombere en donkere sfeer in dit huis hangt.
Voor Dean zal kerst vanaf nu waarschijnlijk nooit meer hetzelfde zijn. Ik vraag me af of hij deze versieringen nog samen met zijn zoontje op heeft gehangen, niet wetende welk lot hen te wachten stond.
'Wat is er?' onderbreekt Dean mijn gedachten.
Mijn maag krimpt samen en ik begin me af te vragen of ik niet ontzettend misbruik maak van deze man, die waarschijnlijk in de meest mogelijke kwetsbare staat van zijn leven verkeert op dit moment.
'Het is gewoon…' antwoord ik met een zachte stem. Ik laat een korte stilte vallen en druk mijn voortanden in mijn onderlip, terwijl ik mijn ogen nogmaals over de versieringen laat gaan. 'Ik vind het… heftig. Sorry, want ik weet dat je het er niet over wil hebben, maar nu ik dit zie…'
Er valt een korte stilte, waarin we beiden even niet lijken te weten wat we moeten zeggen. In iedere andere situatie zou ik de stilte zo snel mogelijk willen doorbreken - want ik hou niet van stiltes - maar nu volstaat het opeens prima.
'Ik ben hier helemaal niet meer naar binnen geweest,' zegt Dean uiteindelijk, op een vlakke toon, al is er enige schorheid - en daardoor emotie - hoorbaar in zijn stem. 'Het liefst zou ik alles van de muur trekken.'
Het klinkt alsof hij een rothekel heeft aan al die verdomde kerstversieringen en ik begrijp het enigszins, voor hoever dat überhaupt mogelijk is in deze situatie.
'Waarom doe je dat dan niet?' Ik laat zijn hand los en zet een paar stappen naar voren, zodat ik in de woonkamer sta.
Alleen het ganglicht brengt een kleine bron van verlichting in de grote, donkere ruimte, maar het is voldoende om alle glitters op de versiering te laten sprankelen. De hele ruimte hangt er vol mee en plots begin ik zelf ook een afkeer ertegen te ontwikkelen.
Ik hou van kerst - nog steeds - maar in dit huis voelt het ongepast, niet welkom en alles behalve warm en gezellig. Het hoort hier niet en ik voel een ontzettende drang om het weg te halen, om hem ervan te verlossen.
Ik pak een slinger in mijn hand die aan een van de muren ophangt en trek eraan, zodat een van de bevestigingspunten loskomt en de slinger langzaam naar beneden dwarrelt. Ik draai mijn hoofd even naar de deuropening, waar Dean nog steeds staat, om er zeker van te zijn dat ik nu niets doe wat hij absoluut niet wil.
'Ga door,' krijg ik als bevestiging. Hij leunt met zijn schouder tegen de deurpost en slaat zijn armen losjes over elkaar. Zijn blik is emotieloos en volledig op mij gefixeerd, alsof hij de versieringen niet wil zien.
Ik knik en geef een harde ruk aan de slinger, waardoor hij geheel loskomt van de muur en op de hardhouten vloer belandt. Ik ga meteen verder met de volgende slinger en vervolg zo mijn weg door de gehele woonkamer, terwijl Dean mij zwijgend gadeslaat.
Ik ben een gigantische puinhoop aan het creëren in een woonkamer van iemand die ik amper ken, maar het voelt op een gekke manier juist om dit te doen. Het is geen idee waar ik urenlang over na moest denken - zoals ik in de meeste gevallen wel doe - maar een impulsieve beslissing die ik net heb genomen.
Ik ga er zo in op dat ik bijna als een bezetene tekeer ga, terwijl alle versieringen langzaam maar zeker op de vloer belanden. Ik ben er zelfs zo druk mee, dat ik helemaal niet in de gaten heb dat Dean de woonkamer binnen is gelopen en vlak achter mij staat. Ik schrik me dood en hap even naar adem, wanneer ik me omdraai en zowat tegen zijn lichaam bots.
'Ik hoop niet dat je er morgen spijt van krijgt dat je me dit hebt laten doen,' zeg ik, plots toch ietwat ongemakkelijk door mijn impulsieve daad.
Hij schudt zijn hoofd en trekt me met een hand op mijn heup dichter tegen zijn lichaam aan. Zijn andere hand beland in mijn hals, met zijn vingers aan de achterzijde van mijn hoofd, losjes in mijn haren gestrengeld. ’Ik hoop niet dat jíj er morgen spijt van hebt, dat je mij dit laat doen.'
Ik wil mijn hoofd schudden, maar daar krijg ik de kans niet voor, omdat ik overvallen word door zijn mond, die de mijne zowat verslindt. Van het een op het andere moment ben ik beland in de meest heftige en intense zoenpartij van mijn leven en lever ik me weer volledig aan hem over.
Ik grijp zijn schouders vast en druk mezelf dichter tegen zijn lichaam, alsof ik in hem wil verdwijnen. Mijn rechterbeen til ik omhoog en probeer ik om zijn middel heen te wikkelen - al begrijp ik helemaal niet waar dat opeens vandaan komt - wat door hem beantwoord wordt door me op te tillen en met me naar voren te lopen.
We komen pas tot stilstand wanneer mijn rug keihard tegen een van de muren botst, zonder ook maar een moment elkaars mond los te laten. Ik laat alsnog zijn mond even los en hap naar adem. Deels omdat mijn longen zojuist een klap hebben ontvangen van de botsing met de muur, maar ook omdat de opwinding mijn ademhaling gigantisch verhoogd heeft.
Mijn voeten zakken weer langzaam richting de vloer en ondertussen wordt mijn hals behaagd door Deans mond, die geen enkele plek ongeroerd lijkt te laten. Binnen een mum van tijd heb ik het weer bloedheet en alle twijfel die zojuist nog aanwezig was, is als sneeuw voor de zon verdwenen.
Ik wil dit.
Ik wil hem.
In een vliegensvlugge beweging draait hij me om, waardoor ik met mijn buik en de zijkant van mijn gezicht tegen de muur geplakt sta. Mijn ademhaling is ondertussen alweer veranderd in luid en gejaagd gehijg.
Hij schuift - of eigenlijk trekt - mijn haren opzij en maakt de ritssluiting aan de achterzijde van mijn jurk open. Vervolgens voel ik zijn lippen tegen mijn schouder, op de plek waar mijn hals begint, gevolgd door zijn tanden, die langs mijn huid schrapen. O shit. Hij had al enigszins aangekondigd dat hij me ging bijten, maar ik had niet verwacht dat ik het daadwerkelijk lekker zou vinden.
Dezelfde sensatie als zojuist, die voor vanavond nog geheel onbekend voor me was, begint weer toegang te treden tot mijn lichaam en ik vraag me af of het daadwerkelijk mogelijk is om nogmaals een orgasme te beleven. Ergens wil ik niets liever, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel alsof ik me in moet houden, omdat ik niet wil dat dit moment zo snel voorbij gaat.
Ik word in een harde ruk losgetrokken van de muur en een kort moment later belandt mijn knalrode jurk op de vloer, temidden van alle kerstversiering. Ondanks dat ik nu slechts in mijn lingerie voor hem sta, is er geen moment sprake van schaamte. Daar is ook helemaal geen ruimte voor in deze staat van opwinding.
Mijn bh volgt niet veel later, die hij zowat van mijn lijf rukt en net zoals mijn jurk bij de kerstversiering op de vloer voegt. Alles lijkt zich opeens in sneltreinvaart af te spelen, maar ik voel geen enkele behoefte om hem af te remmen.
Het voelt alsof zijn handen overal zijn en mijn lichaam nog meer in brand zetten. Het is pijnlijk en verrukkelijk tegelijkertijd, omdat ik het gevoel heb dat hij opzettelijk bepaalde plekken ongeroerd laat.
Ik draai me daarom om, nog steeds zonder enige gène dat hij nu daadwerkelijk bijna alles van mijn lichaam kan zien. Het was toch al onvermijdbaar en op deze manier kan ik in ieder geval mezelf tegen hem aan drukken, zodat alle plekken die om aanraking schreeuwen met zijn lichaam in contact staan.
Onze lippen vinden elkaar al meteen weer, evenals onze tongen, die gehaast om elkaar heen dansen. Ik sla mijn armen om zijn hals en steek mijn vingers in zijn donkerbruine haren, zonder eraan te trekken — ook al wil ik dat stiekem wel.
Mijn rug belandt weer tegen de muur achter me en mijn lichaam wordt zowat verdrukt door het zijne. Ik weet niet eens wat me bezielt, wanneer ik mijn heupen naar voren begin te duwen en op die manier wrijving probeer te veroorzaken bij het enige stukje huid dat nog door een kledingstuk bedekt wordt.
Met de vingers van zijn linkerhand doorboort hij de huid bij mijn heupen en stimuleert hij me om door te gaan met de draaiende beweging van mijn heupen. Met zijn rechterhand houdt hij mijn hoofd op de juiste plek, zodat onze monden elkaar ongestoord kunnen blijven verslinden.
Ik realiseer me opeens dat ik bijna geheel naakt ben, terwijl hij nog volledig gekleed is. In een wanhopige poging om daar verandering in aan te brengen, duw ik tegen zijn schouders, zonder het contact met zijn mond te verbreken. Er ontstaat een minuscule ruimte tussen onze lichamen, net voldoende om de knoopjes van zijn donkergrijze overhemd los te maken.
Het lukt me veel sneller dan ik verwacht had, maar helaas kom ik tot de conclusie dat hij ook nog een zwart hemd onder zijn overhemd draagt. Verdomme, hij heeft echt veel te veel kleding aan. In mijn ongeduld trek ik aan de stof en schuif ik mijn handen onder zijn hemd, om tot de ontdekking te komen dat zijn buikspieren keihard zijn.
Ik voel me net een kind in een snoepwinkel en de goedkeurende kreun die uit mijn mond weerklinkt - met onze lippen nog steeds aan elkaar verankerd - verraadt volledig hoe erg ik onder de indruk ben. Ik heb weinig vergelijkingsmateriaal met mijn minimale ervaring met mannen, maar zelfs ik weet dat dit ver bovengemiddeld is.
Toch weet ik mijn handen even van hem los te maken, zodat ik het overhemd over zijn schouders kan schuiven en uit kan trekken. Doordat zijn handen vast lijken geplakt aan mijn lichaam kom ik niet heel ver, maar daar breng ik verandering in door hem een duw te geven, waardoor hij me wel los moet laten.
Ik val van de ene verbazing in de andere, wanneer ik tot de ontdekking kom dat zijn gehele linkerarm bedekt wordt door een donkere tatoeage. Ik wil echter niet te veel tijd verspillen om er mijn aandacht op te richten - dat komt later wel - want ik wil zijn lippen weer tegen de mijne voelen.
Blijkbaar denkt Dean daar echter anders over, want zowel zijn rechterhand als zijn mond hebben zich inmiddels naar mijn borsten verplaatst. Mijn lichaam wordt inmiddels weer tegen de muur gedrukt en ik laat mijn hoofd naar achteren vallen.
'Ah shit!' schreeuw ik zowat, wanneer hij zijn lippen om mijn tepel klemt en er hard aan zuigt. Mijn lichaam kronkelt heen en weer, niet omdat ik wil dat hij stopt, maar omdat ik onmogelijk stil kan blijven staan.
Wanneer zijn linkerhand weer onder de stof van mijn slipje schuift, roep ik echter wel stop, omdat ik bang ben dat een minimale aanraking me alweer naar een hoogtepunt gaat brengen. Ik wil mezelf inhouden, maar dat is onmogelijk wanneer hij me weer met zijn vingers gaat bespelen. 'Ik wil niet dat je… dat doet,' zeg ik enigszins beschaamd.
Hij trekt zijn hand meteen weer terug en brengt zijn hoofd op ooghoogte met mij. 'Het leek erop dat je het wel wilde.'
'Ja, maar…' Ik bijt even op mijn lip en draai mijn hoofd opzij, zodat ik niet in zijn ijsblauwe ogen hoef te kijken. Vervolgens zeg ik zachtjes, bijna fluisterend: 'Ik wil niet dat het zo snel weer voorbij is.'
'Voorbij?'
Hij laat zijn voorhoofd tegen de zijkant van mijn gezicht - ter hoogte van mijn jukbeen - rusten en gniffelt zachtjes. Met zijn rechterhand vervolgt hij de massage van mijn borsten en het plagen van mijn tepels. Met zijn linkerhand pakt hij mijn kaak vast, om mijn hoofd terug te draaien, en ik voel dat zijn vingers nog nat zijn van mijn eigen opwinding. Ik vind het een beetje ranzig, dat hij dat op deze manier uitsmeert op mijn gezicht.
'Ik ben nog lang niet klaar met je, Nina. En volgens mij hebben we de hele nacht.' Hij drukt zijn lippen tegen de mijne en schraapt vervolgens zijn tanden zachtjes  langs mijn onderlip. 'Je hebt waarschijnlijk wat in te halen en daar help ik je maar al te graag bij. Wat mij betreft kom je twintig keer klaar…'
Twintig keer?! Volgens mij is dat fysiek niet eens mogelijk.
'En dat zeg ik ook uit eigen belang…' Hij smeert zijn natte wijs- en middelvinger uit over mijn lippen en ik weet even helemaal niet hoe ik daar op moet reageren, behalve hem met gigantisch grote ogen aankijken. Ik ben zwaar geshockeerd, al helemaal wanneer hij vervolgens met zijn tong eroverheen gaat. '… want ik vind het geil om te zien hoe je voor me klaarkomt, al helemaal omdat nog niemand je dat ooit heeft laten voelen.' Zijn linkerhand dwaalt weer af naar beneden en verdwijnt weer in mijn slipje. 'Dus, Nina…' Zijn vingers verdwijnen weer diep in mijn binnenste en ik adem snel en haperend in. '… geef me wat ik wil.'