Chapter Four

Lees snel verder in het vierde hoofdstuk van 'Niemand is zomaar aardig'

 

Ik word de volgende ochtend gewekt door het geluid van mijn deurbel. Ik zie al meteen dat Dennis niet naast me ligt, maar eigenlijk verbaast me dat niets meer. Hij slaapt de laatste tijd wel vaker bij vrienden, na het uitgaan. Ik ben er eerlijk gezegd wel blij mee, want dronken Dennis is niet mijn meest favoriete persoon.
Ik laat mijn benen uit bed zakken en mijn voeten raken de koude vloer. Ondertussen hoor ik mijn deurbel nog een keer gaan. Degene die voor mijn deur staat is blijkbaar nogal ongeduldig.
Ik trek snel een badjas aan, voordat ik van de trap af loop en naar de voordeur snel. De deurbel gaat nog een keer.
'Ik kom er aan!' roep ik keihard, terwijl ik me afvraag wie op zaterdagochtend mijn deurbel aan het terroriseren is.
Als ik de deur open trek, zie ik een bezorger staan met een grote, lichtgele envelop in zijn hand.
'Rose Porter?' vraagt hij op een toon alsof hij zich verveelt en hier eigenlijk niet wil zijn. 'Hier tekenen.'
Hallo gast… Jij maakt míj wakker op zaterdagochtend hoor…
Hij kijkt niet eens of ik knik, of ik wel de persoon ben waar hij naar vraagt. Hij duwt, zonder me aan te kijken, een handterminal in mijn handen. Ik krabbel iets op het scherm, wat totaal geen gelijkenis heeft met mijn daadwerkelijke handtekening, en neem de envelop in ontvangst.
Ik ben wel nieuwsgierig wat hier in zit, want ik kan me niet herinneren dat ik iets besteld heb. Als dit iets van mijn werk is, dan geef ik Paul - mijn baas - maandag echt op zijn flikker. Niet echt natuurlijk, maar bij wijze van spreken. Ik wil niet dat er werkgerelateerde spullen op mijn thuisadres worden bezorgd.
Ik loop weer terug naar binnen en schenk een glas vol met kraanwater. Ik neem meteen mijn medicatie met een slok water en ga dan terug naar de post die ik zojuist ontvangen heb. Ik scheur een stukje van de bovenste rand van de envelop af. Daarna steek ik mijn pink erin en trek ik het papier van de envelop aan de bovenkant open. Ik houd de envelop op zijn kop en er vallen een paar papieren en een stapeltje foto’s uit.
Als ik de foto’s oppak valt mijn mond letterlijk open van verbazing… en van walging. 
Ik heb het gevoel alsof ik moet braken en volgens mij kwam er net daadwerkelijk wat gal omhoog. 
Het zijn foto’s van Dennis. Meerdere… Ik schat een stuk of dertig.
En op alle foto’s staat hij met een andere vrouw.
Als ik de foto’s wat beter bekijk, zie ik dat het diezelfde vrouw is, als waar hij gisteren mee stond te praten. Ik herken haar perfecte stijle, pornoblonde kapsel en die getuite lipjes meteen.
Op een aantal foto’s zie ik hun ergens over straat lopen, soms hand-in-hand. Op een paar foto’s zie ik dat ze ergens binnen zijn.
En op een aantal foto’s zoenen ze.
Mijn maag krimpt in elkaar en ik sla mijn hand voor mijn mond, om mijn verbazing en walging te onderdrukken.
Ik wist natuurlijk al lang dat Dennis een klootzak is. Ik ben mij er heus wel van bewust dat hij me niet goed behandelt, maar hoe slecht en giftig onze relatie ook mag zijn, ik dacht dat we wel trouw aan elkaar waren. 
Ik bedenk me opeens dat een groot aantal vrienden van Dennis er gisteren bij waren, toen die blonde bimbo met hem stond te praten. Ze weten het vast allemaal al.
Iedereen weet het, behalve ik.
Ik pak het pakketje papieren en zie dat een van de blaadjes een losse, getypte brief is.
Ik zie een bedrijfsnaam rechts bovenaan de brief: Privé detective Koenders.

 

Geachte mevrouw Porter,
Bij deze stuur ik u de resultaten van het onderzoek naar dhr. De Jong.
Het onderzoek heeft plaatsgevonden in de periode november 2018 tot februari 2019.
In het onderzoeksrapport staan alle gegevens over de activiteiten van dhr. De Jong.
Tevens zijn de gegevens van mevr. Castro ook in het rapport opgenomen.
Indien u verdere vragen heeft over het onderzoek, of indien u het onderzoek verder wilt uitbreiden, kunt u contact opnemen met mijn assistent op onderstaand nummer.

 

Wat is dit in godsnaam? Ik heb helemaal geen onderzoek aangevraagd… maar wie dan wel? Kan iedereen zomaar een onderzoek naar iemand laten doen?
En wie is mevrouw Castro? Is dat die blonde del?
Waar is Dennis nu eigenlijk?
Ik pak meteen mijn telefoon en bel naar zijn nummer. Hij gaat drie keer over en schakelt dan over naar zijn voicemail. Ik weet even niet zeker of hij mij nu weggedrukt heeft, of dat hij te laat was met opnemen, dus ik bel voor de zekerheid nog een keer.  Hij gaat twee keer over en schakelt over naar zijn voicemail.
Klootzak, hij drukt me dus af.
Ik bel meteen mijn beste vriendin Lizzy, want ik moet gewoon even iemand spreken. Daarnaast heb ik naast Lizzy eigenlijk ook geen vriendinnen meer over, dus ze is ook de enige die ik - naast Dennis - kan bellen.
'Ro?' kreunt ze als ze op heeft genomen. 'Het is zaterdagochtend en het is… half negen ’s ochtends. Ik mag hopen dat er iemand op sterven ligt, anders begrijp ik niet dat je me nu wakker belt.' Ik weet dat ze een grapje maakt, maar hoe misplaatst zou het zijn als er nu echt iemand overleden was? Ik twijfel heel even om haar de stuipen op het lijf te jagen, maar dan bedenk ik me al snel dat dat waarschijnlijk pas écht te ver gaat.
'Dennis gaat vreemd,' komt er in plaats daarvan uit mijn mond.
Ik wist niet eens dat ik dat ging vertellen, totdat het uit mijn mond kwam. Natuurlijk was dit uiteindelijk wel ter sprake gekomen, want daar bel ik haar ook voor. Ik had alleen niet verwacht dat ik het als een bom zou neergooien.
'Eh… Wat zei je? Volgens mij hoorde ik je niet goed…' Ik hoor van alles op de achtergrond bij Lizzy en ik vermoed dat ze nu uit bed klautert.
'Lig je wel alleen in bed?' vraag ik voor de zekerheid, aangezien Lizzy de laatste tijd niet vies is van one-night-stands.
'Nee, Ro… Maakt het wat uit?’ giechelt ze en daarna hoor ik haar vloeken tegen een tafelpoot, waar ze hoogstwaarschijnlijk tegenaan is gelopen. 'Maar niet van het onderwerp afwijken… Zei je nou echt dat die klootzak vreemd gaat?'
Lizzy noemt Dennis vrij vaak die klootzak. Ze mag hem niet en ze probeert het ook niet te verbergen. Ik weet ook precies waarom ze hem niet mag, want Lizzy is namelijk de enige persoon ter wereld, die weet hoe de relatie tussen Dennis en mij er écht aan toe gaat. Alle andere mensen denken dat wij het perfecte koppel zijn.
'Ja… maar wat misschien nog vreemder is, is dat ik net een of ander onderzoek aan huis bezorgd krijg… Een onderzoek naar Dennis, met foto’s enzo…'
Ik hoor Lizzy aan de andere kant verward hummen. 'Hm, oké, oké… Een onderzoek? Wat voor een onderzoek?'
'Over Dennis en die vrouw waar hij mee vreemdgaat…' De deurbel gaat weer en ik schiet van schrik omhoog in mijn stoel. 'Jezus zeg, gaat de bel nou alweer?'
'Waar is Dennis nu eigenlijk?' vraagt Lizzy, terwijl ik met mijn telefoon in mijn hand richting de voordeur loop.
'Geen idee, misschien bij zijn minnares…' Ik doe er wel luchtig over, maar mijn maag krimpt de hele tijd samen. 'Wacht even Liz, ik maak even open…'
Ik trek de voordeur open en zie wederom een bezorger staan. Deze keer een vriendelijke man met een kaal hoofd en een felgekleurd shirt aan.
'Een hele goedemorgen, ik heb één roos voor u…' De man werpt mij een hartelijke glimlach toe en ik lach vriendelijk terug.
Zei hij nou echt één roos?
Blijkbaar wel, want de man overhandigt mij een abrikooskleurige roos die keurig ingepakt zit in doorzichtig cellofaan. Ik zie dat er een klein kaartje in zit, dat met een metaaldraadje aan de roos vastgemaakt zit.
'Bezorgen jullie ook al losse bloemen?' vraag ik verwonderd, want ik vind het toch wel behoorlijk apart dat deze man hier helemaal naartoe komt voor één losse bloem.
'O maar dit is niet zomaar een bloem, mevrouw. Het is de Juliet Roos, de mooiste die er zijn en ze kosten per stuk bijna net zo veel als een boeket!' Hij begint te lachen, maar al snel sterft zijn lach weer weg. 'Dat was ongepast om erbij te vermelden… Ze ruiken in ieder geval echt heerlijk! Heel veel plezier ermee!'
De bezorger geeft me nog een vriendelijk knikje en ik bedank hem voor die ene bloem.
Ik doe de deur weer dicht en kijk verbaasd naar de roos. Ik vraag me af van wie die afkomstig is, want ik weet zeker dat Dennis me nooit bloemen zal sturen. Hij heeft altijd al gezegd dat hij dat zonde van zijn geld vindt, aangezien ik ze na een week al weg zou moeten gooien. Het enige wat in ons huis staat is een orchidee en zelfs daar heb ik een eeuwigheid voor moeten zeuren. Ik hou van bloemen en ik ben met een man samen die bloemen haat.
Nu kan ik zeggen dat tegenpolen elkaar aantrekken, maar daar twijfel ik elke dag meer over.
'Aarde aan Ro! Ben je er nog?' hoor ik opeens door mijn telefoon.
Oh shit. Lizzy hangt nog aan de lijn.
'Hai!' Ik klink opeens opgewekt, terwijl ik net nog heb verteld dat Dennis vreemdgaat.
Ben ik nu opgewekt, omdat ik een roos heb gekregen? Misschien moet ik eerst eens kijken wie de afzender is, voordat ik er blij van word.
'Heb je bloemen gekregen?' vraagt Lizzy nieuwsgierig, die natuurlijk net heeft meegekregen wat de bezorger zei.
'Hm-hm,' hum ik, terwijl ik aan het cellofaan peuter, zodat ik het kaartje er tussenuit kan halen. Het is een klein, gouden kaartje en ik zie dat de binnenkant wit is, met gouden letters erin gedrukt.
Als ik het los heb weten te peuteren ruik ik een heerlijke frisse bloemengeur, het laat me een beetje aan thee met een vleugje citroen denken. Die roos ruikt inderdaad heerlijk!
Ik maak het kaartje open en werp er een blik in.

 

Men zegt dat dit de mooiste roos ter wereld is.
Ik weet ondertussen dat dat een leugen is.
Jij bent het.

 

Ik frons mijn wenkbrauwen en lees de tekst drie keer opnieuw. Lizzy is me ondertussen al aan het uitschelden van ongeduld, aangezien ik nog niks gezegd heb.
'Liz, dit is echt vreemd,' zucht ik uiteindelijk.
Ik voel dat mijn wangen gloeien. Ik ben gewoon aan het blozen door een tekst op een kaartje, van een onbekend persoon.
Het mag duidelijk zijn dat dit niet van Dennis komt, daar twijfel ik geen moment over.
Ik vertel Lizzy wat er zojuist gebeurd is en ik denk dat ik nu doof ben aan één kant, omdat Lizzy heel hard 'WAT?!' door de telefoon schreeuwde.
'Ik heb gisteren iemand leren kennen,' zeg ik na een korte stilte.
Kennen is een groot woord, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet zeggen. Ik heb iemand ontmoet? Ik heb gisteren een man gezien die me tintelingen bezorgt, op plekken die ik nog niet kende?
'Wow, Rose… Dit wordt me te veel! Dennis gaat vreemd en jij hebt iemand leren kennen? Wat is dit allemaal?' Ik zie voor me hoe Lizzy nu dramatisch naar haar hoofd grijpt, om aan te tonen dat het haar duizelt van alle nieuwe informatie.
'Het is misschien een beetje overdreven gezegd, maar ik was gisteren met Dennis naar de verjaardag van Jasper, in café de Molen. Daar zat een man aan de bar en…' Ik val even stil, want ik vraag me af wat ik eigenlijk wil vertellen.
'En wat? Toen zijn jullie stiekem naar buiten gegaan of wat?'
Ik zucht. 'Nee, natuurlijk niet… maar hij heeft me wel naar huis gebracht.'
Ik laat nu een paar grote details weg, namelijk dat ik aangevallen ben, hij me gered heeft en ik vervolgens met hem naar een of andere kleine woning ben gegaan.
'En nu stuurt hij je een roos…'
'Ik weet helemaal niet of die van hem is!' roep ik meteen, al merk ik wel dat ik het stiekem een beetje hoop.  
Maar dan maakt hoop ineens plaats voor paniek.
’Fuck, ik moet dit echt verstoppen, voordat Dennis thuis komt…’ Ik raap snel alles met mijn vrije hand bij elkaar, ook het onderzoek en de foto’s.
'Ik denk dat we zo even iets moeten gaan drinken, want jij hebt me een hoop te vertellen. Elf uur bij DOK tien?' stelt ze voor. 'Dan zeg je tegen Dennis dat je boodschappen gaat doen, want ik moet daarna ook nog even naar de Appie…' 
'Is goed. Ik ga nu even snel alles verstoppen.'
Ik beëindig het gesprek en neem alle spullen mee naar boven, naar de kamer waar al onze kleding hangt. Ik pak mijn oude schoenendoos uit een van de kasten, waar ik al mijn dierbare spullen in bewaar.
Ik ga in kleermakerszit op de grond zitten en blader de papieren van het onderzoek eerst eens door, voordat ik het wegstop in de doos. Ik zie dat het een uitgebreid verslag is over waar Dennis en de vrouw allemaal samen gespot zijn. Daarnaast zit er ook een blad bij, met gegevens van de vrouw. 
Ze heet Juliet Castro.
De woorden van de bezorger van mijn roos schieten meteen door mijn hoofd: '…dit is niet zomaar een bloem, mevrouw. Het is de Juliet Roos…'
Is het toeval dat ik er binnen een tijdsbestek van een paar minuten achter kom dat de minnares van Dennis, Juliet heet en er vervolgens een Juliet roos voor me wordt bezorgd?
Is die roos misschien helemaal niet van die mysterieuze man, maar van de minnares van Dennis? Maar waarom zou zij me in godsnaam zo een roos sturen, met dat kaartje erbij?
Als ik verder lees, zie ik dat Juliet Castro achtentwintig is, ze is dus één jaar jonger dan Dennis. 
Ik lees ook dat ze al vijf jaar getrouwd is… 
Het is dus echt een affaire.
Ik zie opeens dat er een adres van een hotel vermeld wordt. Blijkbaar is dat een plek waar ze regelmatig afspreken. Ik aarzel geen seconde en bel Lizzy terug.
'We gaan iets anders doen… Hoe laat kan je bij het Palacio hotel zijn?'

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.