Chapter Twenty-Three

 

Mijn hart klopt in mijn keel en ik sta te trillen op mijn benen, omdat ik niet weet wat ik hiervan moet denken. Is hij er op een of andere manier achter gekomen dat ik hierheen zou komen en is hij daarom hier? Of heeft hij tegen mij gelogen - over dat hij naar mijn familie zou gaan - en heeft hij hier, net als ikzelf, met iemand afgesproken?
Omdat ik weer eens niet weet wat ik moet doen, bel ik Dean. Hij begint steeds meer op een soort steunpilaar te lijken - ook al heb ik het gevoel dat hij die rol helemaal niet toebedeeld wil krijgen - voor de momenten waarop ik de controle over een situatie dreig te verliezen.
'De auto van Lars staat op de parkeerplaats van het hotel,' flap ik er meteen uit, nog voordat hij de kans heeft om hallo te zeggen. Het voelt alsof de grond onder mijn voeten vandaan zakt en de neiging om keihard te schreeuwen dringt zich aan me op.
Mijn hele leven… mijn perfect georganiseerde leventje blijkt één grote leugen te zijn.
'Kom naar binnen, Nina,' antwoordt Dean, zonder verder ook maar op mijn opmerking te reageren. Het stoort hem waarschijnlijk dat ik alweer over Lars begin, want hij heeft gisteren heel duidelijk gemaakt dat hij daar niet op zit te wachten.
Toch kan ik er nou eenmaal niet over ophouden. 'Maar wat nou als Lars…'
'Nina!' onderbreekt hij me met een harde en geërgerde zucht. Het klinkt alsof hij absoluut niet blij met me is op dit moment. 'Ik ben hier verdomme helemaal naartoe gekomen voor jou en ik zit hier al een uur te wachten. Als je nou niet heel snel naar boven komt, dan vertrek ik en dan is dit de laatste keer dat we elkaar spreken…'
O wow. Ik vraag me af waar hij opeens last van heeft. 'Oké,' kreun ik gefrustreerd, aangezien ik ook weer niet wil dat hij weggaat. Ik kan het echter niet laten om er nog aan toe te voegen: 'Je hoeft niet zo te snauwen.'
'Blijkbaar wel, want je bent jezelf gek aan het maken.'
Ik heb op dit moment een zeer goede reden om mezelf gek te maken, aangezien het gewoonweg vreemd is dat de auto van Lars hier staat. Het is wel duidelijk dat er iets niet klopt, ik weet alleen niet wat. 'Ik weet gewoon niet goed wat ik moet doen,' zucht ik, terwijl ik strompelend richting de ingang van het hotel loop.
'Je moet naar binnen komen, Nina,' herhaalt hij. Wat hij vervolgens zegt, vind ik nogal vreemd. 'Het doet er niet toe waarom Lars hier is. Of ben je vergeten wat je hier zelf komt doen?'
Voor mij doet dat er wel toe, want ik wil weten of mijn echtgenoot tegen me liegt. Het heeft echter overduidelijk geen zin om het hier met Dean over te hebben. 'Welke kamer zit je?' vraag ik daarom maar. Ik weet niet of ik nog wel van deze dag kan genieten, maar ik kan het ook niet maken om nu meteen te vertrekken. 'Ik kom nu naar binnen.'
Ik loop voorzichtig het hotel binnen, alsof ik bang ben om een geluid te maken en door iemand opgemerkt te worden. Op de baliemedewerker na, is er echter niemand in de entreehal te bekennen.
Niemand met rossig haar. Geen Lars.
Ik geef een klein, discreet knikje naar de man achter de balie en loop vervolgens door richting de liften aan de zijkant van de hal. Wanneer ik een open doorgang passeer - die zo te zien naar een eetzaal leidt - kan ik het niet laten om even te blijven staan en een blik naar binnen te werpen. Wederom zie ik geen enkel persoon met rossig haar, dus ik vermoed dat Lars hier niet is.
Verdorie. Zit hij nou echt met iemand op een kamer?
Maar met wie dan?
Heeft hij dan toch een affaire?
De liftdeuren openen en ik loop met lood in mijn schoenen naar binnen. Mijn gevoelens zijn tegenstrijdig, want enerzijds ben ik zo ontzettend boos dat ik alle hotelkamers wil controleren, om erachter te komen waar Lars zich bevindt. Anderzijds vind ik mezelf hypocriet, omdat ik zelf hier ben om hem te bedriegen — en niet voor de eerste keer.
Ik wil gewoon weten wat er speelt en dat ik op dit moment in het ongewisse verkeer, bevalt me helemaal niets. Ik heb nou eenmaal graag de controle en dat ik die nu niet heb… dat is behoorlijk lastig voor me.
De lift stopt op de negende verdieping en ik loop de gang in, onderweg naar kamernummer 904. Ik ben er nog steeds niet helemaal met mijn gedachten bij, ook al doe ik heel hard mijn best om Lars op dit moment uit mijn gedachten te verbannen.
Ik adem nog een keer diep in en klop vervolgens op de deur van Deans kamer. 'Ik ben het,' zeg ik voor de zekerheid erbij, zodat hij weet wie er voor zijn deur staat.
Wanneer de deur opengaat en ik in de ijsblauwe ogen van Dean kijk, ben ik Lars zeker nog niet meteen vergeten… maar het helpt wel behoorlijk. 'Dus jij wilde Kerst met mij doorbrengen en dan trek je dít aan?'
Ik sla zogenaamd verontwaardigd mijn armen voor mijn borst over elkaar, maar hij heeft natuurlijk voor honderd procent gelijk. Ik draag een losse, donkerblauwe trainingsbroek en een dikke, donkergrijze, wollen jas — alles behalve charmant. Hij lijkt zelf wel iets beter zijn best te hebben gedaan om er Kerstwaardig uit te zien, aangezien hij een donkergroen overhemd en een nette, zwarte broek draagt.
Blijkbaar wakkert hij meteen weer een kant in me aan, die tot een week geleden geheel onbekend voor me was. ’Het gaat om wat ik hier onder draag.’
'In dat geval…' Hij pakt mijn pols vast en trekt me in een snelle beweging naar binnen, waarna hij de deur achter me dicht duwt. '… moet je die kleren maar snel uittrekken.'
Ik lach schaapachtig en loop verder de hotelkamer binnen. 'Ik heb misschien heel even nodig om eh…' Mijn blik gaat door de hotelkamer, die er heel anders uitziet dan ik verwachtte. Het is geen simpele, standaard hotelkamer - zoals ik ze gewend ben - met een bed en een aparte badkamer, maar een ruime, lichte kamer met zitgedeelte, een groot hemelbed en een open doorgang richting een badkamer met een jacuzzi. 'Hadden ze niet nóg een grotere kamer?' vraag ik op een sarcastische toon.
Hij trekt plagend aan de loshangende paardenstaart in mijn haren, waardoor mijn hoofd naar achteren kantelt. ’Ga je al meteen weer moeilijk doen?’
'Ik eh…' Deans handen gaan al meteen naar de rits van mijn wollen jas. Het is wel duidelijk wat hij wil doen. 'Geef me even een momentje, alsjeblieft. Ik kan dat gedoe met Lars niet meteen uit mijn hoofd zetten.'
Hij slaakt een diepe zucht en loopt richting het bed, waar hij zich achterover op zijn rug op het matras laat vallen. 'Waarom is het zo belangrijk?'
'Eh, nou… omdat ik met hem getrouwd ben en hij tegen me liegt.' Het stoort me dat ik dit aan hem uit moet leggen, want ik vind mijn reactie meer dan terecht. 'Hij weet het van jou, maar hij beweert dat hij me nooit bedrogen heeft.'
Dean komt een stukje overeind en leunt op zijn ellebogen. ’Misschien durft hij het je niet te vertellen.’
'Waar slaat dat nou weer op?' Ik rol met mijn ogen en schud mijn hoofd, omdat het echt belachelijk is als Lars me dat niet durft te vertellen, nadat hij mij geconfronteerd heeft met hetgeen ik gedaan heb. Ik laat me op de rand van het bed zakken en trek de rits van mijn jas open — eronder draag ik overigens een net zo sexloze losse, lichtblauwe slobbertrui. 'Ik kan hem niets kwalijk nemen en dat weet hij, dus hij moet gewoon eerlijk zijn. Ik hou er niet van als iemand tegen me liegt.'
'Dus het maakt niets uit of hij je bedriegt, zolang je maar weet wat er speelt?'
Ik wil knikken, maar iets houdt me tegen. Het is niet zo dat het me niets kan schelen, want het kwetst me zeker als Lars me bedriegt — ook al ben ik zelf geen haar beter. 'Ik denk het,' zeg ik uiteindelijk zachtjes.
'Ik kan je helpen, maar…' Hij trekt de stof van mijn jas over mijn rechterschouder. Het lijkt alsof hij me met zijn ogen probeert uit te kleden en hij laat het puntje van zijn tong tussen zijn lippen door glijden. '… dan wil ik daar wel iets voor terug.'
'Mij helpen?' Ik begrijp niet wat hij bedoelt. Daarnaast probeert hij me te chanteren met seks en… ach, fuck it, ik kan wel doen alsof me dat beledigt, maar het is gewoon niet zo.
'Ik kan je vertellen wat hij hier komt doen.'
Wederom begrijp ik hem niet. 'Hoe weet jij dat dan?'
'Ik heb hem gezien,' antwoordt hij, alsof dat een doodnormale zaak is. 'En, nee, hij heeft mij niet gezien, dus hij weet waarschijnlijk niet dat jij hier bent.'
'Maar… huh, hoe kan dat?' vraag ik verward. Hij heeft Lars nog nooit gezien, dus hoe weet hij nou of hij hem gezien heeft. 'Hoe herkende je hem?'
'Hij heeft me online opgezocht. Ik kreeg vandaag opeens een vriendschapsvoorstel via social media van ene Lars Wilson, dus ja…' Hij haalt zijn schouders op en lacht scheef, al krijg ik het gevoel alsof hij me uitlacht. 'Ik zal maar niets zeggen over dat je echt beneden je niveau date, net zoals bij Sander…' Dat is een behoorlijke kutopmerking, maar ik slik mijn commentaar in. Ik wil weten wat hij weet over Lars zijn aanwezigheid in dit hotel. 'Maar ik heb hem dus gezien en ik weet ook waarom hij hier is.'
Ik kijk hem wanhopig smekend aan. 'Waarom dan?'
'Jij geeft mij eerst wat ik wil en dan krijg jij daarna wat jij wil.'
O, klootzak. Nu maakt het feit dat hij me met seks chanteert wel boos, want dit gaat gewoonweg te ver. 'Doe normaal!'
'Graag of niet, Nina.'
Ik sla mokkend mijn armen over elkaar en draai mijn hoofd bij hem vandaan. 'Fuck jou, Dean. Je bent echt kinderachtig bezig nu…'
'O, maar wat ik wil is alles behalve kinderachtig,' grinnikt hij geamuseerd. Die eikel geniet er veel te veel van om me te plagen. 'Zoals ik al zei: graag of niet. Blijkbaar wil je niet zo graag weten wat Lars allemaal uitvreet.'
Ik houd het een paar minuten vol om hem te negeren, maar vraag vervolgens alsnog: 'Wat wil je dan?'
'Jou, voorover gebogen op die bank,' antwoordt hij ongegeneerd. Ik vind het nog steeds gek dat hij dat soort dingen gewoon uitspreekt, zonder zich ervoor te schamen. Het is irritant en bewonderenswaardig tegelijkertijd. 'Zonder die kleren, uiteraard.'
'Jij bent echt…' Ik maak mijn zin niet af, maar zucht slechts.
Hij geeft een duwtje in mijn rug, waardoor ik bijna van het bed afdonder. ’Ja, ja… doe het nou maar gewoon, want stiekem wil je het ook.'
Ik zucht nogmaals en laat vervolgens mijn jas over mijn schouders naar beneden zakken. Ik kan wel doen alsof ik dit niet wil, maar mijn lichaam verlangt nou eenmaal naar hem — ongeacht wat Lars wel of niet aan het uitspoken is. 'Ik doe dit met tegenzin, hoor,' lieg ik, terwijl ik de onderkant van mijn lichtblauwe trui vastpak en de stof over mijn hoofd uittrek. 'Alleen maar omdat ik wil weten wat Lars uitspookt.'
'Tuurlijk, Nina.' Zodra ik mijn trui uit heb getrokken, pakt hij mijn bovenarm vast en trekt me een stukje naar achteren. Ik draai mijn hoofd een beetje naar rechts en voel spontaan tintelingen in mijn onderbuik, als ik zie hoe hij naar mijn doorzichtige, rode, kanten bh kijkt. Dit is exact hetgeen wat ik in mijn huwelijk mis. 'Je had niet gelogen over wat je hieronder draagt…'
'Nope.' Ik giechel binnensmonds en trek mijn bovenarm los uit zijn hand, zodat ik hem opzettelijk zijn zicht ontneem. 'Leidt me niet af, want ik ben bezig,' plaag ik hem en ik ga verder met het over mijn heupen schuiven van mijn trainingsbroek. Ondertussen schop ik mijn sneakers uit op de vloer. 'En nu?' vraag ik op een suggestieve toon, als ik alleen nog maar mijn rode lingerie draag.
Hij wijst richting het lichtbruine, lederen bankstel, met zijn ogen onophoudelijk op mij gericht. Ik kom overeind en loop met langzame passen richting het bankstel. Ondertussen probeer ik te negeren dat hij me uitgebreid bekijkt, want dat voelt toch een beetje ongemakkelijk.
Ik laat mijn linkerknie op een van de lederen kussens zakken en kijk hem uitdagend over mijn schouder aan. 'Hoe wil je me?' Zonder op zijn antwoord te wachten, trek ik mijn rechterknie ook op het zitvlak en leun ik voorover, met mijn ellebogen leunend op de rand van de rugleuning. 'Zo?'
'Godver-sorry… eh ja…' Hij corrigeert zichzelf net op tijd, voordat hij vloekt. Ik kan er niet eens boos om worden, want het is eigenlijk wel grappig. 'Blijf vooral zo zitten.' Ik hoor dat hij naar me toe loopt en voel een kort moment later zijn hand op de achterzijde van mijn bovenbeen. 'Dit is echt een fucking goed Kerstcadeau.'
'Ga je het nog…' voordat ik het woord uitpakken uit kan spreken, trekt hij de stof van mijn slipje al naar beneden en voel ik zijn vingertoppen over mijn gevoelige huid strijken. In plaats van nog een woord uit te spreken, komt er slechts wat goedkeurend gekreun uit mijn mond. 'Hm-mm…'
'Met tegenzin, hm?' grinnikt hij. Hij laat er geen gras overheen groeien en steekt meteen twee vingers bij me naar binnen. O, shit… 'Je houdt er niet van als mensen tegen je liegen, maar je liegt zelf ook.'
'Niet waar, ik…' Ik weet niet waarom ik elke keer een poging doe om te praten op dit soort momenten, want het is gewoon onmogelijk. 'Ga… nou maar… gewoon door,' hijg ik, terwijl ik mijn best doe om mijn lichaam enigszins onder controle te houden.
'Ik was ook niet van plan om te stoppen.' Hij verhoogt het tempo waarmee hij in en uit me beweegt en ik laat mijn hoofd op het kussen van de rugleuning zakken. Ik bijt in mijn onderarm - om te voorkomen dat ik het uitschreeuw - en duw mijn billen verder naar achteren, zodat zijn vingers nog dieper in mijn binnenste verdwijnen. 'Dat vind je lekker, hè?'
'Ja…' Ik adem scherp in als hij mijn zijn duim over mijn clitoris wrijft en zijn vingers in me kromt, waardoor hij een plek raakt die mijn genot verhevigt. Hij geeft me precies wat ik nodig heb, alles wat ik bij Lars nooit zal krijgen.
'Kom klaar voor me, Nina.' Hij duwt zijn duim harder tegen mijn gevoeligste plekje en ik heb het gevoel alsof ik uit elkaar spat. Mijn binnenste spieren beginnen in een kloppend ritme samen te trekken en ik kan me geen seconde langer hiertegen verzetten — dat wil ik ook helemaal niet. 'Zo, ja…'
Ik druk mijn tanden harder in het vlees van mijn onderarm, maar het kan het geluid van mijn gekreun slechts minimaal onderdrukken. Ik kom om zijn vingers heen klaar en mijn huid trilt nog lang na, terwijl ik overspoelt wordt door vloedgolven aan tintelende sensaties.
Ik krijg geen enkele kans om op adem te komen, want ik hoor meteen daarna een folie scheuren en wat voelt als een seconde later, stoot hij diep en hard bij me naar binnen. 'Wacht…' hijg ik. 'Je zou me eerst vertellen…'
'O, nee…' Hij pakt mijn haren in zijn vuist vast en trekt er ruw aan. 'Nog niet, schatje.'
Ik wil protesteren, zeggen hoe oneerlijk ik dit vind… maar het lukt niet. Hij begint meteen in een gekmakend tempo in me te stoten en het lijkt alsof hij daarmee mijn laatste restje verstand laat verdwijnen.
Ik kan niets anders doen, dan me hier aan overgeven… en als ik heel eerlijk ben is dat helemaal geen straf. Binnen no time brengt hij me namelijk voor de tweede keer naar een ongekende climax en wanneer hij zelf ook zijn hoogtepunt bereikt heeft, zak ik geheel uitgeput en voldaan in elkaar op het lederen bankstel.
Ik ben zelfs voor heel even vergeten dat we het over Lars zouden hebben en ik kroel tegen zijn lichaam aan. 'Waarom heb jij nou weer zo veel kleren aan?' jammer ik, wanneer ik de stof van zijn overhemd tegen mijn wang voel. 'Ik ga jou de volgende keer ook uitkleden…'
'Hm-hm,' humt hij, terwijl hij een kus tegen mijn haren drukt. 'Dat mag je straks doen, maar eh…' Hij tilt mijn hoofd aan mijn kin omhoog, zodat onze ogen elkaar ontmoeten. 'Wil je het nog weten?'
O shit, inderdaad. 'Ja…' Mijn stem is opeens schor, omdat mijn keel spontaan gortdroog is. Misschien komt dat door de manier waarop hij me aankijkt. Het is een blik vol… medelijden of zo?
Het komt dus ook niet helemaal als een verrassing, wanneer hij zegt: ’Het spijt me dat ik je dit moet vertellen, maar hij liegt inderdaad tegen je.’
Ik wil van alles zeggen en vragen, maar er komt geen enkel geluid uit mijn mond. Het enige wat ik kan doen, is hem zwijgend aankijken en hopen dat ik niet ga huilen. Het is vast gek en hypocriet, gezien het feit dat ik hier vrijwel naakt over Dean heen lig - en hetgeen we zojuist gedaan hebben - maar het doet alsnog behoorlijk veel pijn.
'Hij is hier met iemand anders.'