Chapter Twenty-Seven

 

Ik sluit mijn ogen en probeer enigszins te ontspannen, maar de woorden ik ga scheiden blijven maar door mijn hoofd spoken. Het is één van de dingen die mij gedurende de afgelopen uren heel duidelijk is geworden. Ik weet namelijk zeker dat ik dit - in een nep huwelijk blijven - niet wil.
'Jonah liet het klinken alsof zijn gezin zielsgelukkig is…' Ik lig met de achterzijde van mijn hoofd tegen Deans schouder, met mijn rug tegen zijn bovenlichaam, het warme bubbelende water van de jacuzzi om ons heen. '… maar ondertussen stopt hij wel stiekem zijn piemel in andere mensen. Dat is toch respectloos tegenover zijn vrouw?!'
Lars en Jonah zijn ongeveer een kwartier geleden vertrokken en ik moet deze hele middag echt even laten bezinken. Op zich is Jonah best een aardige kerel, maar toen hij over zijn gezin - hij heeft maar liefst drie kinderen met zijn vrouw - vertelde, werd ik spontaan misselijk.
'Hij doet net alsof het doodnormaal is om vreemd te gaan…' ratel ik verder, terwijl Dean zwijgend naar mijn geklaag luistert. Zijn vingertoppen strelen de hele tijd over mijn armen en af en toe drukt hij zijn lippen tegen mijn slaap. '… volgens mij is hij helemaal niet van plan om bij zijn vrouw weg te gaan. Ik denk dat hij Lars gewoon ziet als leuk voor nu, maar verder niets.'
'Denk je dan dat Lars een serieuze relatie met hem wil?'
'Nee, ik denk…' Ik draai mijn hoofd een beetje, zodat ik hem aan kan kijken. Het voelt een klein beetje ongemakkelijk om dit met Dean te bespreken, maar tegelijkertijd vind ik het ook fijn — want hij is de enige met wie ik hierover kan praten. '… dat Lars niet van mij wil scheiden.'
'En jij?' Hij stopt een losgelaten lok van mijn haren achter mijn oor. 'Wat wil jij?'
Mijn ouders hebben me opgevoed met het principe dat scheiden iets is wat je gewoonweg niet doet. Wanneer er problemen ontstaan binnen een huwelijk, moet je beiden vechten om tot een oplossing te komen.
Gelukkig hebben ze me ook altijd geleerd dat er voor elke situatie uitzonderingen bestaan… en dit is zeker weten zo een uitzondering.
'Ik wil niet met hem verder.' Ik spreek de woorden zachtjes uit, bijna fluisterend. Ondanks dat ik heel zeker van mijn zaak ben, voelt het nog steeds beschamend om dit te zeggen. 'Ik wil scheiden, maar ik… ik heb geen idee wat ik nu allemaal moet doen.'
'Daar kan ik je wel mee helpen.'
Ik wil hem hier helemaal niet mee lastig vallen, want hij heeft al genoeg aan zijn hoofd. 'Dat is heel lief, Dean, maar jij hebt je eigen shit aan de hand.'
'Nina…' Hij drukt zijn lippen tegen mijn voorhoofd en houdt ze even daar vast. Vervolgens fluistert hij zachtjes. 'Jij bent nu mijn shit.'
Mijn adem blijft vasthangen in mijn keel en ik probeer te slikken, maar het lukt me met geen mogelijkheid. Ik heb geen idee hoe ik hier op moet reageren. Natuurlijk ben ik wel blij dat hij zoiets zegt, maar tegelijkertijd gaat het allemaal opeens zo ontzettend snel.
Amper één week geleden was er nog niets aan de hand. Oké, ik had op dat moment wel al plannen gemaakt om me te laten bevruchten door een andere man, maar ik had nog geen idee dat Lars en ik uit elkaar zouden gaan. En nu… shit, ik denk dat ik verliefd ben.
'Ik zal zorgen dat mijn advocaat contact met je opneemt,' praat Dean verder. Hij lijkt er geen benul van te hebben wat er zojuist in mijn hoofd omging. 'Dan kan je alles rondom je scheiding regelen wat nodig is. Wil je wel nog bij Lars blijven wonen?'
Wow. Hier heb ik nog helemaal niet over nagedacht. 'O, eh… goh, geen idee eigenlijk.'
'Lauren heeft eerst ook nog een tijd bij mij gewoond, maar dat was echt een hel…' Hij lacht even en schudt zijn hoofd, alsof hij terugdenkt aan die tijd. Het komt niet heel vaak voor dat hij zelf het initiatief neemt om hier iets over te zeggen. 'Ik zou het niemand aanraden.'
'Hoe lang zijn jullie eigenlijk al uit elkaar?' vraag ik me hardop af.
'Iets meer dan een jaar.'
Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat ze wellicht sinds een paar maanden niet meer samen waren. Ik had nooit verwacht dat ze al zo lang uit elkaar zijn. 'Waarom zijn jullie dan nog niet gescheiden?'
'Mijn hoofd stond er niet naar om daar mee bezig te zijn…'
O shit, natuurlijk stond zijn hoofd er niet naar. 'Vanwege Lennon,' concludeer ik zelf al. Ik zou hem graag meer vragen hierover willen stellen - al helemaal naar aanleiding van het artikel dat ik erover gelezen heb - maar ik weet dat hij hier liever niet over praat.
Zijn reactie bestaat nu ook uit een klein knikje en ik ga er al meteen vanuit dat het daarbij blijft, totdat hij opeens zegt: 'Ik heb het liefst zo weinig mogelijk met Lauren te maken, want ik… ik neem haar kwalijk wat er gebeurd is.'
Ik slik en weet even niet waar ik moet kijken, wat ik moet doen of zeggen. Stiekem hoop ik dat hij zelf verder vertelt, zonder dat ik iets hoef te zeggen.
'Ze heeft hem zomaar meegenomen, zonder dat ik er vanaf wist, en vervolgens…' Hij ademt diep en langzaam in en ik voel dat zijn lichaam ineens ontzettend gespannen is. '… vervolgens raakt ze hem godverdomme kwijt.'
Ik voel totaal niet de behoefte om hem nu te corrigeren op zijn gevloek, want ik ben veel te blij - misschien is dat niet het juiste woord in deze situatie - dat hij me meer hierover vertelt.
'Dus nu ligt hij ergens in Canada, omdat zij zo nodig op vakantie moest.'
Shit, dat artikel… dat ging dus over het moment waarop ze hem voorgoed zijn kwijtgeraakt. Al vind ik het veel heftiger om dit van hem te horen, dan om het online in een artikel te lezen. Het voelt nu veel echter of zo.
'Ik had haar vlak daarvoor gezegd dat ik niet meer verder wilde, dus zij zegt dat het allemaal mijn schuld is. Ik was de reden waarom zij een vakantie nodig had…' Hij maakt een sissend geluid en schudt zijn hoofd lichtjes heen en weer. 'Zij had gewoon beter op moeten letten, maar in plaats daarvan laat ze hem gewoon van een fucking klif vallen en nu ben ik…' Zijn ademhaling is hoorbaar versneld, alsof hij wordt overgenomen door een vlaag van woede. '… nu ben ik hem kwijt,' zegt hij vervolgens met een zachte stem.
Ik heb geen idee wat ik moet zeggen, dus er valt een vrij lange stilte, totdat ik opeens iets besef. Het is vast onbelangrijk, maar ik vraag het me toch af. 'Maar…' Ik bijt op mijn lip en doe mijn uiterste best om mijn emoties onder controle te houden. 'Die kerstversiering in je huis... Hoe lang hing die er al?'
’Die hing er al een jaar.’ Ik weet niet precies waarom, maar ik hoopte heel erg op een ander antwoord.
Ik knijp mijn ogen even dicht om te voorkomen dat ik zometeen degene ben die in tranen uitbarst — ik denk niet dat Dean dat op dit moment kan waarderen. 'Het spijt me zo,' fluister ik vervolgens.
'Dat hoeft niet,' mompelt hij op een verwrongen toon.
Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie dat zijn blik behoorlijk afwezig is, alsof hij in gedachten ergens ver hier vandaan is. 'Dean…' Ik draai mijn lichaam verder naar hem toe, zodat ik mijn rechterarm om zijn hals kan slaan en mijn lippen tegen zijn wang kan drukken. Ik wil hem vragen of ik iets voor hem kan doen, zodat hij zich beter voelt… maar alles klinkt zo ontzettend stom om dit moment.
Ik doe daarom wat mijn instinct me ingeeft - hem afleiden - en draai mijn lichaam nog verder, zodat ik schrijlings op zijn schoot kom te zitten. Mijn lippen belanden op de zijne en ik zoen hem alsof mijn leven er vanaf hangt. Hij beantwoordt me gelukkig door me met diezelfde passie terug te zoenen.
Hij slaat zijn armen om mijn middel en trekt me even later aan mijn heupen naar voren. Ik weet niet zeker of het zijn bedoeling is dat ik vervolgens rechtstreeks op zijn erectie beland, maar het gebeurt gewoon. Het is ook niet zo dat hij ook maar iets doet om me tegen te houden.
Ik laat mezelf heel langzaam naar beneden zakken en we doen beiden geen enkele moeite om dit proces te versnellen.
Mijn ademhaling hapert, mijn mond nog tegen de zijne, en ik verdrink ondertussen zowat in zijn ijsblauwe ogen. Om de een of andere reden voelt dit veel intenser dan wanneer hij me hard neemt.
Het is intiemer, alsof we op een heel andere manier met elkaar verbonden zijn.
Ergens in mijn achterhoofd besef ik dat we helemaal geen condoom gebruiken, maar zolang hij daar geen problemen mee heeft, heb ik dat al helemaal niet. Ik probeerde hem immers een week geleden nog wijs te maken dat ik allergisch ben voor latex.
Ik beweeg traag op en neer op hem en elke keer wanneer hij me volledig vult, lijkt mijn lichaamstemperatuur omhoog te schieten. Zijn handen strelen teder over mijn heupen, rug, borsten, armen… ze lijken mijn hele lichaam te verkennen en het voelt sensationeel. Het laat een spoor van tintelingen achter op mijn huid.
Hij verplaatst zijn mond kussend, likkend en bijtend richting mijn hals en ik kantel mijn hoofd een beetje naar achteren, om meer ruimte voor hem te creëren. De rest van mijn lichaam schuur ik dichter tegen hem aan, zodat er meer wrijving ontstaat en ik langzaam dichter naar mijn hoogtepunt getrokken word.
'Nog niet komen,' hijgt hij, terwijl hij zijn hand om mijn kaak klemt en zijn ogen de mijne vinden. 'Nog niet, Nina.'
O shit, ik weet niet of ik dat wel kan tegenhouden, maar ik knik alsnog — met veel moeite.
'Hou me vast.' Ik sla nog net op tijd mijn armen steviger om zijn hals, wanneer hij overeind komt en mij in diezelfde beweging mee omhoog tilt. Er klots een flinke lading water uit de jacuzzi, maar dat is op dit moment onbelangrijk.
Dean stapt over de rand van het bad - zonder mijn lichaam te verlaten - en een paar seconden later beland ik op mijn rug op het grote hemelbed, met hem bovenop me en in me. Dat onze natte lichamen de lakens zeiknat maken doet er op dit moment ook niet toe, alles draait nu om ons.
Hij neemt de leiding volledig over, maar het tempo verandert op geen enkele manier.  De spanning in mijn lichaam stijgt meteen weer, terwijl hij uitgebreid de tijd neemt om onze lichamen van genot te voorzien. O hemel, ik had nooit gedacht dat ik deze vorm van seks zo lekker zou vinden.
'Ik kan… niet meer… langer…' Ik kom amper uit mijn woorden, omdat ik overspoeld word door de meest hevige sensaties die ik ooit gevoeld heb. Het is een gevoel dat zich door mijn gehele lichaam verspreidt en me helemaal gek maakt. 'Ah, shit… Dean…'
'Kom maar, schatje.'
Ik ben compleet verward wanneer hij zich uit me terugtrekt en me vervolgens met zijn vingers naar een hoogtepunt brengt — niet dat het daardoor minder lekker is. Ongeveer tegelijkertijd voel ik zijn warme zaad op mijn blote buik en borsten. 'Sorry, ik wilde niet in je komen,' verklaart hij meteen.
Hij wil voorkomen dat hij me per ongeluk zwanger maakt, iets wat ik een week geleden verschrikkelijk had gevonden - want toen had ik alleen maar seks om zwanger te worden - maar wat me nu helemaal niets meer kan schelen. Dit was namelijk zo ontzettend lekker, dat ik geen moment aan baby’s heb gedacht.
'Niet erg,' prevel ik, terwijl ik mijn best doe om mijn ademhaling weer een beetje onder controle te krijgen. Mijn lichaam lijkt nog steeds in brand te staan. 'Dat was…'
'Fucking geil,' grinnikt hij, terwijl hij met zijn vingertoppen door het plakkerige goedje op mijn lichaam strijkt. Ik weet niet wat hij precies aan het doen is, maar het lijkt wel alsof hij het over me uitsmeert. 'Zonder condoom is zo veel lekkerder, maar dan…' Hij lijkt even te twijfelen over wat hij wil zeggen. '… dan wil ik niet dat je het ook nog met iemand anders doet.'
'Is dat zo?' Ik giechel binnensmonds en trek zijn hand - besmeurd met zijn zaad - van mijn buik en richting mijn mond. Mijn tong glijdt langs zijn wijsvinger en ik lik hem schoon, terwijl zijn ijsblauwe ogen me ontsteld aankijken. 'Maar dat geldt dan ook voor jou.'
'Fuck, Nina…' mompelt hij, terwijl ik zijn andere vingers ook schoonlik. Ik heb geen idee waarom ik dit eigenlijk doe - het is niet lekker of zo - maar nu ik de blik in zijn ogen zie, heb ik er absoluut geen spijt van. 'Ik zei toch dat je geweldig bent.'
Betekent dit nou dat we exclusief zijn?
Is dat hetzelfde als een relatie?
Shit, dit gaat allemaal wel heel erg snel.