Chapter Twenty-Nine

 

Ugh, wat doe jíj hier? Laurens stem speelt zich herhaaldelijk af als een soort echo in mijn hoofd, tijdens mijn terugreis naar huis.
Het is niet zo dat ik meteen ben weggerend toen ik Lauren zag, want ik wilde geen overhaaste conclusies trekken. Misschien was er immers een verklaring waarom zij de voordeur opende, met een uiterlijk alsof ze de nacht daar door had gebracht en het nog steeds haar huis was.
Ik heb daarom gevraagd of ze bij Dean geslapen had en ik kreeg een overtuigende ja als antwoord. Ze zei het op een manier, waardoor ik me dom voelde om die vraag überhaupt te stellen… alsof ik me eerder af moest vragen wat ik daar deed, in plaats van zij.
Dat was het moment waarop ik een rechtsomkeer maakte en terug naar mijn auto ben gelopen, want het was duidelijk genoeg. Ik had geen zin om mezelf nóg meer voor schut te zetten.
Ik voel me gebruikt.
Ik voel me gekwetst.
Ik voel me… woedend.
Pas wanneer ik bijna weer thuis ben, belt Dean me één keer. Eén keer, zo onbelangrijk ben ik blijkbaar voor hem. Ik neem niet op - omdat ik aan het autorijden ben - en dat is misschien maar beter ook. Ik vermoed dat ik hem anders volledig verrot gescholden had.
Wanneer ik thuis ben, zie ik dat hij me ook nog een bericht gestuurd heeft.

Lauren vertelde net pas dat je aan de deur was geweest. Het is niet wat jij denkt.

'Het is niet wat ik denk,' mompel ik sarcastisch lachend tegen mezelf. Hij denkt vast dat ik een of ander dom meisje ben. Nou, dat ben ik dus mooi niet!
Ik loop briesend door de voordeur en gooi mijn jas richting de kapstok, waar hij vervolgens meteen weer afkukelt en op de vloer belandt. Het kan me op dit moment even niets schelen - terwijl ik normaal absoluut niet van rommel houd - want ik ben laaiend.
Mijn telefoon trilt weer, omdat Dean me belt. Ik twijfel even, maar besluit vervolgens om toch maar op te nemen. 'Wat?' snauw ik geërgerd.
'Het is niet wat jij denkt,' zegt hij wederom.
Ik slaak een vermoeide zucht en onderdruk de neiging om nu al meteen op te hangen. Ik ben echter bereid om hem een kans te geven om dit uit te leggen — mocht het daadwerkelijk niet zijn wat ik denk. 'Dus Lauren is niet bij je blijven slapen?'
'Jawel, maar…' De rest hoef ik niet meer te horen.
'Het is dus wél wat ik denk,' snauw ik door hem heen en vervolgens druk ik meteen het gesprek weg, zonder verder nog te luisteren naar wat hij me te zeggen heeft. Het kan me niets schelen, want hij kan dit niet goedpraten.
Nog geen seconde later trilt mijn telefoon alweer, maar ik druk zijn oproep weg en schakel meteen daarna mijn telefoon uit. Ik wil zijn smoesjes niet horen. Ik wil helemaal niets meer horen.
Aan het uiteinde van het aanrecht, zie ik de fles rode wijn staan die dit jaar in mijn kerstpakket zat. Normaal gesproken drinken we dat soort dingen nooit op en geef ik het cadeau aan mijn zus, die wel van een wijntje houdt. Nu heb ik echter het gevoel alsof die fles mijn naam schreeuwt.
Op het etiket kan ik lezen dat het een fruitige wijn uit Zuid-Afrika is en ik besluit om er maar gewoon eens van te proeven. Ik open de fles met een kurkentrekker en neem vervolgens een glas en de fles mee richting de woonkamer.
Gelukkig is Lars niet thuis en stiekem hoop ik dat hij de rest van de dag wegblijft. Ik heb namelijk geen enkele behoefte aan gezelschap op dit moment.
Om mezelf af te leiden, zet ik een of andere jankfilm op en tegen de tijd dat de aftiteling op het beeldscherm verschijnt, gooi ik het laatste restje van de wijn achterover. Ik merk opeens dat ik bekaf ben - waarschijnlijk mede dankzij de wijn - en aangezien Lars niet thuis is, kan ik net zo goed een paar uurtjes slaap pakken in ons bed.
Ik strompel daarom naar boven, trek mijn kleding uit en vervang het door een los nachthemd en kruip in mijn eigen, vertrouwde bedje. Het duurt niet lang, voordat ik vervolgens in een diepe, onrustige, dronken slaap terecht kom.

 

Ik droom uiteindelijk over Dean. Zijn handen, zijn mond… ik voel hem overal. Mijn woede heb ik waarschijnlijk verdronken in alle wijn die ik achterover geslagen heb en er is alleen nog maar genot overgebleven.
Zijn handen glijden over mijn buik - onder mijn nachthemd - en steeds verder omhoog, totdat ze mijn borsten raken en ontbloten aan de koude lucht in mijn slaapkamer. Ik voel zijn mond op mijn huid en zijn tong likt het knopje van mijn tepel nat, waardoor de lucht aanvoelt als een ijsklontje tegen mijn gevoelige huid.
Ik kreun zachtjes en kronkel met mijn heupen heen en weer, omdat ik meer wil.
Zijn mond bevindt zich nu op mijn andere tepel en zijn hand kneedt zachtjes de ronding van mijn borst. Hij zuigt het knopje hard zijn mond binnen en ik voel hoe mijn kruis steeds meer begint te kloppen, hunkerend naar zijn aanraking.
Ik zou het liefst willen zeggen waar ik zijn handen en mond nog liever wil voelen, maar in mijn droom krijg ik geen enkel geluid uit mijn mond. Ik kan alleen maar zwijgend - op wat zachte kreuntjes na - ondergaan wat hij met me van plan is.
'Vind je dat lekker?' hoor ik fluisterend, vlakbij mijn oor.
Ik kreun instemmend en volgens mij maakt mijn hoofd een knikkende beweging.
'Kus haar,' hoor ik ergens op de achtergrond en een kort moment later voel ik zijn lippen tegen de mijne. Het is anders dan hoe hij me normaal kust… voorzichtiger, alsof hij twijfelt over wat hij met me wil doen, terwijl hij normaal altijd vastberaden overkomt.
Zijn lippen voelen ook anders… en wanneer zijn tong mijn mond betreedt, is zijn smaak ook opeens anders. Ik ben verward, maar waarschijnlijk iets te dronken - door zowel mijn slaap als de wijn die ik heb gedronken - om erop te reageren.
Is dit wel een droom?
Het voelt opeens ontzettend echt.
Ik voel nog steeds zijn handen op mijn borsten, strelend over mijn tepels - vastberadener dan zijn mond - en ik raak er opgewonden door. Toch voelt het vreemd, alsof er iets niet helemaal klopt.
Ik til mijn oogleden langzaam omhoog en pas dan realiseer ik pas dat ik daadwerkelijk niet droom. In plaats van de ijsblauwe ogen te zien - waar ik inmiddels zo verliefd op ben geworden - zie ik twee bekende bruine ogen. Het zijn helemaal niet Deans lippen op de mijne en zodra dat besef binnenkomt, trek ik mijn hoofd bruusk naar achteren.
'Lars?!' Ik begrijp nog steeds niet wat er precies aan de hand is. Waarom kust hij me? Mét tong ook nog! Dat doet hij normaal nooit! 'Wat doe je?!'
'Ik hou van je,' is zijn antwoord en hij drukt zijn lippen weer tegen de mijne. Ik wil mijn hoofd terugtrekken, maar ik heb te weinig ruimte. Iets houdt me tegen. 'Laat me alsjeblieft van je houden,' smeekt hij me. 'Alsjeblieft, Nina…'
Wat?!
Hij pakt mijn gezicht met zijn beide handen vast en probeert me nogmaals te zoenen. Op dat moment komt het keiharde besef binnen dat er nog meer niet klopt aan deze hele situatie. Ik voel namelijk veel te veel handen op mijn lichaam.
Hoe kan hij mijn gezicht met twee handen vastpakken, terwijl ik hem ook nog op mijn borsten voel?
Ik draai in een vlugge beweging mijn hoofd opzij en krijg vervolgens de schrik van mijn leven, wanneer ik recht in de grijze ogen van Jonah kijk. Mijn ademhaling hangt vast, mijn hart ontploft zowat uit mijn borstkas en ik heb het gevoel alsof ik flauw ga vallen. 'Wat de fuck?!'