Het flesje glijmiddel klikt met een plop open en ik kijk geschrokken naar de op een kier staande badkamerdeur. Ik wil voorkomen dat Lars me hoort en doorheeft wat ik hier doe, want ik denk niet dat hij het kan waarderen dat ik hulpmiddelen gebruik om dit soepeler te laten verlopen.
In de afgelopen maanden was ons seksleven een ramp. Of misschien was het dat altijd al, dat weet ik niet. Het is niet zo dat ik vergelijkingsmateriaal heb en daardoor weet wat normaal is, maar als ik op dit moment een cijfer zou moeten toekennen aan de intimiteit in ons huwelijk dan geef ik het een dikke onvoldoende.
Ik dacht altijd dat seks een speciale verbinding tussen twee mensen teweegbracht, maar sinds Lars en ik seks hebben is er een kloof tussen ons ontstaan die de Grand Canyon doet verbleken. Voorheen was hij mijn beste vriend, mijn maatje, de persoon met wie ik alles kon bespreken, maar dit onderwerp is een gigantisch hekelpunt in onze relatie geworden. Het drijft ons zo ver uit elkaar dat we nu enkel seks hebben als mijn vruchtbare dagen zijn aangebroken. Het is slechts een middel geworden om ons voort te planten en het genot erin is ver te zoeken.
Ik geloof wel dat het bestaat, want ik weet hoe fijn het is om daar aangeraakt te worden. Helaas niet dankzij Lars, maar omdat ik zelf op ontdekkingstocht ben gegaan. Elke keer als ik mijn intieme delen insmeer met glijmiddel blijven mijn vingers iets langer hangen dan nodig is, ook al voelt het verkeerd om dit te doen. Zelfbevrediging geldt voor mij als overspel en ik wil dat soort gevoelens exclusief voor mijn man bewaren. Ik heb mezelf daarom ook nooit tot een hoogtepunt gebracht, maar de kriebels die eraan vooraf gaan zijn voldoende om er een beeld van te schetsen.
Het gebeurt vast nog wel een keer.
Ik wikkel een grote badhanddoek om mijn lichaam en loop op mijn blote voeten naar onze slaapkamer, waar Lars al klaar ligt in bed. Zoals gewoonlijk is hij op zijn telefoon bezig, maar hij legt hem weg op zijn nachtkastje zodra hij mij opmerkt.
‘Ben je zo ver?’ vraag ik voorzichtig, bang om voor de zoveelste keer te worden afgewezen.
Soms is hij moe, vaak heeft hij geen zin en het komt regelmatig voor dat het hem niet lukt om een erectie te krijgen. Klaarkomen is ook nooit gegarandeerd. Het maakt me onzeker en zorgt ervoor dat ik me voortdurend afvraag of hij zich wel tot me aangetrokken voelt. Lars en ik zijn ook voor ons huwelijk nooit een klef koppel geweest, maar ik dacht dat dit kwam doordat we ons inhielden tot na onze echtelijke verbintenis. Nu blijkt dat mijn man gewoonweg niet zo in elkaar zit mis ik de genegenheid waarvan ik dacht dat die bij een huwelijk inbegrepen zou zijn.
‘Eh…’ Hij haalt een hand door zijn asblonde haar en zijn wenkbrauwen trekken in een ernstige frons. Please, wijs me niet af. ‘Ik denk dat ik nog even moet plassen.’
Ik knik, opgelucht dat hij niet weer een of andere smoes verzint.
Hij krabbelt overeind in zijn boxershort, waar nog geen enkel teken van een beginnende erectie te zien is, en ik neem met de handdoek om mijn middel plaats op de bedrand. Ik kleed me nooit uit in zijn bijzijn en ook nu wacht ik tot hij de slaapkamer verlaat, tot ik de badhanddoek van mijn lichaam pluk en onder de dekens op mijn rug ga liggen.
Ik staar naar het plafond en hoor op de achtergrond dat Lars de deur van onze badkamer dichttrekt. Het duurt altijd even voordat hij terugkomt en meestal is hij dan meteen klaar om te beginnen.
Op zijn nachtkastje trilt zijn telefoon een paar keer en ik besluit het toestel op stil te zetten, want ik wil niet Lars hierdoor wordt afgeleid. Het minste of geringste kan ervoor zorgen dat hij het afkapt en ik weer met een lege baarmoeder achterblijf.
Dat we niet kunnen genieten van onze vrijpartijen is al erg genoeg, maar we kunnen er op z’n minst een nuttige activiteit van maken door er hopelijk een zwangerschap aan over te houden. Dat is voor mij ook de enige reden waarom ik zo mijn best doe om dit soort momenten te laten slagen, want als ik hier uiteindelijk een baby voor terugkrijg dan kan het me niets schelen dat onze intimiteit een zware onvoldoende scoort. De liefde die Lars niet van me wil krijgen kan ik dan aan mijn kind schenken en ik weet zeker dat me dat alle voldoening brengt die ik nodig heb.
Op het beeldscherm van Lars’ telefoon zie ik dat hij een bericht heeft ontvangen van ene Senna. Die naam zegt me niets, maar het bericht maakt me kotsmisselijk.
Mijn mond wordt zo droog als mijn schaamlippen voordat ik ze insmeerde met het glijmiddel en de binnenkant van mijn keel lijkt plots uit schuurpapier te bestaan. In mijn borst drukt het gewicht van een baksteen op mijn hevig bonzende hart. Ik kan amper bevatten wat ik zie en moet daarom het korte berichtje meerdere keren lezen.
Ik mis je lekkere pik nu al.
Het staat er echt.
In eerste instantie stoor ik me vooral aan het woord pik, omdat het niets voor Lars is om op deze manier over een geslachtsdeel te praten. Als ik zoiets tegen hem zou zeggen dan zou hij me waarschijnlijk vertellen dat ik mijn mond moet spoelen met zeep.
Pas dan besef ik wat het bericht daadwerkelijk inhoudt en die realisatie komt binnen als een harde klap in mijn gezicht. Dit voelt als een slechte droom, eentje die helemaal niet over mij gaat, want ik heb Lars altijd blindelings vertrouwd. Als er één ding was waar ik me bij hem geen zorgen over maakte, dan was het over zijn interesse in andere vrouwen. Lars en ik geloven in monogamie, dat het een keuze en een voorrecht is om jezelf aan één persoon te geven, en ik kan me gewoon niet voorstellen dat hij die belofte verbreekt.
Dit moet een misverstand zijn.
Toch?
Met het kraken van onze badkamerdeur kondigt Lars aan dat hij onderweg terug is naar de slaapkamer. In blinde paniek leg ik zijn telefoon terug op het nachtkastje en doe alsof er niets aan de hand is. Het past niet bij mij om dingen onbespreekbaar te laten – ik ben iemand met het hart op de tong – maar dit is zo verwarrend dat ik niet weet wat ik moet denken, laat staan zeggen of doen.
‘Klaar?’ vraagt Lars als hij in de deuropening verschijnt.
Mijn mondhoeken krullen nerveus omhoog en ik knik.
De minimale zin die ik in seks had heeft een dieptepunt bereikt, maar ik laat deze kans op een bevruchte eicel niet aan me voorbij gaan. Het glijmiddel zal zijn werk doen en Lars laten denken dat ik opgewonden ben. In zijn boxershort is inmiddels ook te zien dat hij opgewonden is, al vraag ik me af door wie dat precies wordt veroorzaakt.
Hij drukt op de lichtknop en hult onze slaapkamer in duisternis, waar ik hem voor de verandering dankbaar voor ben. Nu ziet hij tenminste de tranen niet die uit mijn ooghoeken rollen als hij tussen mijn benen plaatsneemt.
Het doet pijn, meer pijn dan ooit tevoren, en geen enkele hoeveelheid glijmiddel kan dit voor me verzachten.