Chapter Three

Lees snel verder in het derde hoofdstuk van 'Niemand is zoals jij'

 

Ik frons mijn wenkbrauwen en druk mijn voortanden zachtjes in mijn onderlip, terwijl ik mijn saffierblauwe ogen nog een keer over de tekst in de brief laat gaan.
Toen ik terugkwam van mijn werk, lag deze brief voor me op de keukentafel. Dat betekent dus dat een van mijn huisgenoten heeft gezien dat ik deze brief heb gekregen en ook wie de afzender is, want het blauwe logo van het Ministerie van Justitie staat duidelijk op de envelop vermeld. Gelukkig kennen ze de inhoud van de brief niet en dat wil ik ook graag zo houden.
Het is een oproep voor de zitting, waarbij zal worden bekeken wat de meest passende straf voor Dennis zal zijn. Ik ben zo onwijs bang dat hij er met een geldboete of een taakstraf vanaf gaat komen.
De zitting is pas op twintig november en het is nu pas begin juli. Ik zal dus nog even op de uitspraak moeten wachten. Voor nu heb ik alles gedaan wat ik kon doen. Ik heb aangifte gedaan, samen met mijn broer Eric, en ik heb alle foto’s - die Lizzy door de jaren heen van mijn blauwe plekken heeft gemaakt - aangeleverd bij de politie.
Ik had eerlijk gezegd wel gehoopt dat ze hem in preventieve hechtenis zouden nemen, tot aan de datum van de zitting, maar Stacey - de ex-collega van Dennis - heeft mij al laten weten dat dat niet zal gebeuren. Hij vormt volgens hun, op dit moment, weinig risico voor de samenleving en hij is niet vluchtgevaarlijk. Dus ze laten hem - rustig aan - herstellen in de revalidatiekliniek, waar hij naartoe is mogen gaan, nadat hij ontslagen is uit het ziekenhuis.
Stacey heeft me uitgelegd dat ze Dennis wel hebben geadviseerd om uit mijn buurt te blijven, tot aan de rechtszitting. Wanneer hij mij wel op zal zoeken, kan dat zijn proces nadelig beïnvloeden. 
Hij heeft dus een advies gekregen… Dat is het enige wat mij nu moet beschermen. 
Ik vraag me af of zijn moeder hier ook van op de hoogte is. Ik vermoed van niet, want ze was me vast niet komen dwingen om Dennis te bezoeken, wanneer ze wist dat ze haar zoon daarmee in de problemen kan brengen.
Ik heb net meteen mijn advocaat gebeld - ja, ik heb momenteel zelfs een advocaat in moeten schakelen - om te vragen of ik iets kon doen met de klap en dreigementen van Dennis’ moeder. Het enige wat ik kan, is aangifte doen tegen de moeder van Dennis. Haar optreden zal op geen enkele manier nadelig voor Dennis zijn, want hij heeft zelf geen contact met me gezocht.
Hier schiet ik dus niets mee op… en ik haat het zo erg, dat ik nu maar moet afwachten.
Afwachten op de zitting, afwachten tot er nog iets gebeurt. 
Ik hoop echt niet dat Tieneke me nog een keer op mijn werk op komt zoeken. Mijn nieuwe bazin had er deze keer alle begrip voor, maar ze zei wel meteen erbij dat dit soort dingen niet te vaak moesten plaatsvinden.
Ik begrijp haar natuurlijk wel, maar ik weet niet zo goed wat ik zelf kan doen om dit te voorkomen. Ik had echt nóóit verwacht dat Tieneke tot zoiets in staat zou zijn. Ik heb haar altijd wel nogal opgefokt gevonden... Een ongeduldig en dwingend type, waarbij haar wil wet is.
Maar slaan?
Ik vraag me nu wel af of ze Dennis ook zo behandeld heeft. Of hij het daarom misschien doodnormaal vindt om iemand te slaan. Niet dat het zijn gedrag ook maar enigszins goedpraat, maar het zou het ergens wel verklaren… Dan ligt het misschien toch niet helemaal aan mij.
Mijn wang tintelt nog steeds door de klap van Tieneke en er was ook nog steeds een rode afdruk zichtbaar. Ik heb mijn talent als make-up-artiest daarom maar weer eens ingezet, om alle schade van vanochtend te camoufleren. 
Helaas heb ik niet meer al mijn oude make-up spullen, aangezien ik alles nieuw heb moeten kopen. Al mijn oude spullen staan namelijk nog steeds bij Ryan… of misschien heeft hij ze ondertussen wel al weggegooid. Ik probeer er niet te veel over na te denken.
Ik had al afstand van mijn spullen genomen, toen ik die avond weg ben gerend bij Dennis. Dat Ryan ze daarna terug had gehaald was zeker fijn, maar het was maar voor even. Ik ben er ook niet meer achteraan gegaan… Ik ben nou eenmaal alles kwijtgeraakt en dat heb ik inmiddels geaccepteerd.
Ik heb dus alles nieuw moeten kopen en dat was nog niet zo gemakkelijk… Dennis heeft namelijk mijn hele spaarrekening geplunderd, waardoor er nog maar zo’n twaalfhonderd euro op mijn rekening stond. De overige vijfduizend euro, die ik gespaard had, zijn verdwenen. Ik vermoed dat hij dat allemaal aan Juliet uit heeft gegeven.
Mijn budget voor nieuwe spullen was dus twaalfhonderd euro. Best weinig, als je bedenkt dat ik werkelijk waar álles opnieuw moest kopen. Ik had zelfs geen ondergoed of een tandenborstel meer.
Gelukkig zijn mijn ouders wel hier en daar bijgesprongen, door wat spullen voor me te bekostigen. Zo hebben ze onder andere een nieuw bed voor me gekocht, omdat ze het belangrijk vonden dat ik in ieder geval goed kon slapen. 
Verder heb ik veel spulletjes tweedehands gekocht en heb ik mijn kleren bij de goedkoopste winkels uitgezocht. Ik heb uiteindelijk, beetje bij beetje, alles weer bij elkaar weten te sprokkelen en ik ben best wel trots op mijn spullen.
Het is niet veel, maar het is wel helemaal van mij.
Het geldrolletje van Ryan, met de biljetten van vijfhonderd euro, is ook nog steeds in mijn bezit. Ik weiger echter om het uit te geven.
Ik weet inmiddels dat het in totaal twintig briefjes zijn, wat het een totaalbedrag van tienduizend euro maakt. Het is echt ontzettend veel geld… Geld wat ik op dit moment heel erg goed zou kunnen gebruiken, maar het voelt gewoon verkeerd.
Het is niet van mij en ik wil het ook helemaal niet hebben. Ik heb ook geen idee wat ik er dan wel mee wil doen. Voor nu ligt het in ieder geval veilig opgeborgen, in een doosje achterin mijn kledingkast.
Van mijn eigen spaargeld zijn op dit moment slechts een paar tientjes over. Ik zal de komende maand dus behoorlijk zuinig moeten leven en ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe ik precies uit moet komen. 
Alsnog ga ik vanavond wel mee naar de stad, want ik heb echt even een avondje ontspanning nodig. Ik laat voor de zekerheid twee briefjes van twintig op mijn kamer liggen, zodat ik die zeker weten niet uit kan geven. Ik weet namelijk hoe impulsief ik kan zijn, wanneer ik het gezellig heb.
Er wordt op mijn kamerdeur geklopt en ik stop snel de brief over de rechtszitting weg onder mijn kussen, waarna ik roep dat degene die aan mijn deur staat, binnen kan komen.
Mijn deur vliegt al meteen open en mijn huisgenootje Yasmin verschijnt in mijn deuropening. Ze doet haar naam eer aan, want ze ziet er daadwerkelijk uit als een Oosterse prinses, met haar lange, dikke, gitzwarte haar en olijfkleurige huid. Ze draagt een behoorlijk opzichtige, zilveren glitterjurk, die haar geweldig staat en haar vrouwelijke vormen perfect accentueert. 
'Tering, Rose… Ben je nou nóg niet klaar? Ik wil zo gaan hoor… Schiet eens op!' Ze zwaait dramatisch met haar arm en rolt met haar amberkleurige ogen. Vervolgens gaat haar blik door mijn kamer, alsof ze naar iets opzoek is. 'Wat trek je aan?'
Ik haal mijn schouders op, want daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht. Nadat ik een douche had genomen en mijn make-up aan had gebracht, werd ik eigenlijk te erg afgeleid door de brief. Ik zit dus nog steeds in mijn badjas op mijn bed en heb nog niet eens in mijn kledingkast gekeken. 
'Dat méén je niet!' zucht Yasmin, terwijl ze zowat op mijn kledingkast afstormt en de kastdeur bijna uit het scharnier trekt. Ze zet haar linkerhand in haar slanke taille en tikt met de wijsvinger van haar rechterhand tegen haar onderlip, terwijl ze haar ogen zoekend door mijn kledingkast laat gaan. 'Hm-mm… Ja, dit wordt 'm.' Ik zie dat ze mijn gloednieuwe, knalrode jurkje van de hanger grist en hem vervolgens in mijn richting gooit. 
Ik pak mijn nieuwe jurkje vast en krabbel langzaam overeind van mijn bed. Yasmin is ondertussen mijn mini-schoenencollectie aan het bezichtigen. Aangezien ik nog niet heel veel nieuwe schoenen heb kunnen kopen, is ze vrij snel klaar met haar bezichtiging en reikt ze me mijn zwarte pumps aan.
'Geen haren meer stijlen. Ik wil je over vijf minuten beneden zien.' Ik krijg nog een knipoog, een luchtkusje en vervolgens is ze alweer van mijn kamer verdwenen.
Ik ervaar Yasmin tot nu toe echt als een wervelwind. Ze komt, ze bepaalt en ze verdwijnt weer. Tot nu toe vind ik haar aanwezigheid wel prettig, maar ze moet niet te veel gaan bepalen. Dan heb ik al meteen weer een nieuwe Lizzy in mijn leven en daar heb ik niet zo veel zin in.
Eén Lizzy is meer dan genoeg.
Wanneer ik een paar minuten later omgekleed en wel in de keuken sta, houdt Sam - met een geamuseerde grijns - drie kaartjes voor Yasmin en mij omhoog. 'Surprise! Ik heb VIP-kaartjes gekregen van een feest.'
Yasmin begint meteen wild in haar handen te klappen, maakt wat hoge, piepende geluiden en grist een van de kaartjes uit Sams handen, om hem beter te bekijken.
Ik voel meteen argwaan, want dit is allemaal wel érg toevallig. En ik geloof niet meer in toeval, na alles wat er gebeurd is. 'Van wie heb je die gekregen?'
Sam rolt met zijn heldere, blauwe ogen en slaat mij demonstratief om mijn oren met de kaartjes. 'Nee zeggen is geen optie, Roosje. Het zijn VIP-kaartjes, niet zeuren.'
Hij heeft ze dus van Juliet gekregen… en ik weet niet wat ik daarvan moet denken. 
Waarom doet ze dit in godsnaam?
'Komt zij dan ook met ons mee?' In dat geval blijf ik toch echt liever thuis. Ik ga toch geen avondje stappen met Juliet, alsof we opeens beste vriendinnen zijn?
Ik krijg een plagend duwtje tegen mijn schouder. ’Nee, schoonheid. Wij gaan gewoon met z’n drieën. Maak je niet zo druk.’

 

Gelukkig heeft Sam niet gelogen en gaan we daadwerkelijk met z’n drieën naar dat feest. Juliet is in geen velden of wegen te bekennen en dat bevalt me meer dan prima. Ik kan eindelijk eens een avond ontspannen en dat werd wel weer eens tijd, na bijna zes weken niet uit te zijn geweest.
Ik probeer er niet te veel bij stil te staan dat Juliet ons die kaartjes heeft gegeven en geniet met volle teugen van mijn stapavondje met mijn nieuwe huisgenoten. 
Tot mijn verbazing zit Sam helemaal niet achter de vrouwen aan en blijft hij de hele tijd - als een trouwe hond - bij ons. We hebben echt een super leuke avond met z’n drieën. 
Het is alleen behoorlijk pijnlijk voor mijn portemonnee, die steeds leger en leger raakt. Ik heb al een paar keer aangegeven dat ik een rondje oversla. Niet omdat ik geen dorst heb, maar omdat ik de drank - in deze veel te dure club - eigenlijk niet kan betalen.
Yasmin heeft me al een paar keer gewoon een drankje meegenomen. Elke keer krijg ik een knipoog en zegt ze dat het wel goed komt, zolang ik maar een leuke avond heb. 
Omdat ik me nogal ongemakkelijk voel door haar vriendelijke gebaar, haal ik zelf ook regelmatig een rondje, ondanks dat ik weet hoe onverstandig dat is… maar na een paar drankjes besluit ik dat die zorgen voor morgen zijn.
Het is maar goed dat ik die twee briefjes van twintig op mijn kamer heb laten liggen. 
Wanneer ik mijn laatste rondje ga halen - omdat hierna echt al mijn geld op is - en vervolgens terug kom bij de plek waar Yasmin en Sam staan, zie ik dat Juliet alsnog is komen opdagen. 
Gaat ze nu mijn - tot nu toe - leuke avond toch nog verpesten?
Ik rol even met mijn ogen - zonder dat iemand het ziet - en pers vervolgens een glimlach op mijn mond. Ik ben te vriendelijk om haar niet te bedanken voor de kaartjes, dus zelfs dat doe ik nog. Al kost me dat wel behóórlijk veel moeite.
'Ik weet dat je het vast… vreemd vindt,' zegt Juliet al meteen tegen me, wanneer ik de drankjes aan Yasmin en Sam uitdeel. 'En ik weet ook dat je me niet mag, maar het was echt niet mijn bedoeling om jou iets aan te doen. Ik probeer het op deze manier enigszins goed te maken, ook al weet ik dat wat ik… of wij hebben gedaan, niet goed te maken is…'
Ik geef haar een knikje en stop vervolgens het rietje in mijn mond, zodat ik een slok van mijn drankje kan nemen. Ik weet niet zo goed wat ik nu tegen Juliet moet zeggen… Ik heb eigenlijk helemaal geen behoefte om überhaupt íets tegen haar te zeggen.
Toch komt er alsnog uit mijn mond: 'Dus je probeert het goed te maken, door met mijn huisgenoot naar bed te gaan?'
Ze lacht even en schudt haar hoofd. 'Nee, dat was écht toeval. Al kan ik me voorstellen dat je dat nu niet meer gelooft, na alles…'
'Ik denk niet dat Sam het erg zou vinden, als je hem daarvoor gebruikt hebt,' grap ik. 
Ik kan mezelf meteen wel voor mijn kop slaan, dat ik een grapje maak, tegenover Juliet… Dat wil ik helemaal niet.
'Maar even serieus…' Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen, waarschijnlijk ook door het alcoholpromillage in mijn lichaam. Ik móet weten wat dit allemaal te betekenen heeft. 'Is het echt toeval, of…'
Haar glimlach betrekt even en haar blik wordt serieuzer. Ze knikt langzaam en knijpt haar ogen bedenkelijk samen. 'Je denkt dat Ryan hier iets mee te maken heeft…'
Dat heb ik niet gezegd, want dat zal ik nooit hardop toegeven… maar dat denk ik wel, of misschien hoop ik het. Ook al probeer ik er de hele tijd niet aan te denken, het blijft door mijn hoofd spoken.
’Het was écht toeval…’ Ze werpt me een medelevende blik toe en legt haar hand op mijn schouder, waarna ze er even zachtjes en troostend in knijpt. 
'Heb jij hem wel nog gezien?'
Ik schaam me meteen een beetje voor mijn vraag, maar tegelijkertijd heb ik er geen spijt van. Ik wil gewoon weten waar hij is… en of er een kans bestaat dat ik hem nog ergens tegen ga komen.
Juliet ademt diep in en laat haar hand van mijn schouder naar mijn bovenarm glijden. 'Nu al een tijdje niet meer. Dat doet hij wel vaker, dan is hij opeens verdwenen en na een paar weken duikt hij opeens weer op.'
Ik kan er niets aan doen dat het kleine sprankje hoop meteen weer begint te branden, hoe erg ik het ook meteen weer probeer te doven. Ik neem snel een paar slokken van mijn drankje, in de hoop dat ik daardoor dat sprankje alsnog kan laten verdwijnen.
'Dat is misschien ook beter nu, met al dat gedoe met Dennis…'
O, fuck. Waarom heb ik daar zelf nog nooit aan gedacht? Natuurlijk moet hij nu even weg blijven, onderduiken… of hoe ik het ook moet noemen. 
Nee, stop... Ik laat mijn fantasie weer op hol slaan en daar moet ik voorzichtig mee zijn. 
Juliet ziet waarschijnlijk ook de hoop in mijn ogen, want ze zegt meteen: ’Niet dat ik je nu hoop wil geven, want je kunt er beter vanuit gaan dat je hem niet meer ziet, Rose. Zet hem gewoon uit je hoofd. Er zijn zat mannen die veel leuker zijn dan Ryan, geloof me.'
Ik kan me wel voorstellen dat daar een kern van waarheid in zit, alleen geldt die voor mij niet. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat ik ooit voor iemand hetzelfde zal voelen, maar misschien is het stom om dat te denken.
Nee, niet misschien. Het ís stom om dat te denken, want ik ken hem helemaal niet. Hij heeft me verleidt door precies datgene te zijn, wat ik op dat moment nodig had. Het was allemaal vooropgezet en ik ben gewoonweg gevallen voor iemand die helemaal niet bestaat. De Ryan die ik heb leren kennen, was niet de echte Ryan.
'Dat weet ik ook wel…' Ik probeer vooral mezelf te overtuigen, door dat te zeggen. Ik klink echter behoorlijk beteuterd en waarschijnlijk kijk ik ook zo.
'Ik weet precies wat jij nodig hebt,' oppert Juliet op een zelfverzekerde toon, terwijl ze met haar wijsvinger zwaait. 'Een momentje…' 
Ze loopt langs me door en ik zie dat ze richting de bar gaat. Ik heb geen idee waar ze precies mee bezig is, maar ik vind het vreemd.
Ze doet echt behoorlijk aardig en als ik haar nu voor het eerst zou ontmoeten, zou ik meteen er vanuit gaan dat ze daadwerkelijk een leuke, spontane vrouw is. Door alles wat er is gebeurd, kan ik dat echter onmogelijk geloven.
Ze komt vrij snel weer terug lopen met - zo te zien - twee glaasjes tequila, zakjes zout en twee schijfjes citroen. Ik ga geen nee zeggen tegen gratis drank, aangezien ik zelf niets meer zal kunnen kopen vanavond. 
Zelfs niet, wanneer Juliet me iets aanbiedt. Zo blut ben ik blijkbaar.
Ze geeft me een van de glaasjes, tikt haar eigen glaasje ertegenaan en geeft me een knipoog. 'Geniet er van, proost!'
Ik laat haar wat zout op de rug van mijn hand strooien, lik ik het af, gooi het glaasje tequila achterover en stop de citroen in mijn mond. Juliet voert hetzelfde ritueel, tegelijkertijd met mij uit, met haar eigen glaasje.
Ik vermoed dat ze een beetje uitgeschoten is met het zout, want de tequila smaakt veel zouter dan ik gewend ben. Ik spoel het daarom snel weg met mijn andere drankje, die gelukkig lekker zoet smaakt en de zoutige smaak meteen weer maskeert.
Gelukkig raken Sam en Juliet met elkaar aan de praat, waardoor ik in ieder geval niet nog meer met haar hoef te kletsen. Ik knoop een gesprek met Yasmin aan over een man die zich behoorlijk uit staat te sloven op de dansvloer. Hij lijkt te denken dat hij Michael Jackson is, maar het ziet er eerder uit alsof hij een beroerte heeft. We liggen allebei dubbel van het lachen, al kan ik het lef van die man ook wel weer waarderen.
Een kwartier later begin ik me een beetje vreemd te voelen, alsof de drank ineens ontzettend hard naar mijn hoofd stijgt. Alles om me heen lijkt in slowmotion af te spelen en het geluid is wat vervaagd. Ik voel me heel licht, bijna alsof ik zweef, maar ook een beetje duizelig… en ik heb ineens ontzettend veel zin om te dansen.

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.