Chapter Four

Lees snel verder in het vierde hoofdstuk van 'Niemand is zoals jij'

 

Ik zit helemaal in mijn eigen wereldje en ik heb het gevoel alsof niets of niemand mij op dit moment kan raken. Mijn lichaam lijkt automatisch mee te bewegen op de klanken van de muziek en voor schaamtegevoel is momenteel geen ruimte.
Ik ben volledig ontspannen en gedachteloos. Ik denk ook helemaal niet na over wat ik doe, want ik sta met mijn rug tegen Sams lichaam aan en zijn handen rusten op mijn heupen. Ik heb zijn lippen al meerdere keren tegen de huid van mijn hals gevoeld.
Gek genoeg voelt het fijn en elke keer wanneer hij dat doet, druk ik mijn lichaam - en vooral mijn billen - verder naar achteren, tegen hem aan.
Ik ben me ervan bewust dat het Sam is, die ik zeer zeker behoorlijk aantrekkelijk vind, maar waarmee ik ook absoluut niet wil rotzooien. Toch lukt het me op dit moment totaal niet om weerstand te bieden, want ergens heb ik ook een ontzettende behoefte om aangeraakt te worden.
Yasmin verstoort onze - bijna erotische - dans echter, door mij aan mijn arm bij Sam vandaan te trekken. 'Weet je wel zeker dat je zo ver wilt gaan met Sam?'
Waar bemoeit zij zich nou opeens mee?
'Jij bent toch ook al verder met hem gegaan?' snauw ik enigszins beledigd terug. Ik heb haar zelf van zijn kamer af zien komen.
Ze knikt en lacht even. 'Ja, maar ik wist toen wel wat ik deed… Volgens mij weet jij dat op dit moment niet meer. Je bent een beetje de weg kwijt, lieffie.'
Ik haal mijn schouders op en blaas een verdwaalde pluk haar uit mijn gezicht, wat niet lukt waardoor ik mijn handen moet gebruiken. Ik weet heus wel dat ik behoorlijk dronken ben - waarschijnlijk ben ik nog nooit dusdanig dronken geweest - maar ik geniet, ik heb plezier… Wat doet het er dan toe, dat ik misschien een heel klein beetje onverstandig ben?
'Het lijkt wel alsof iemand iets in je drinken heeft gedaan.'
Ik lach even en schud wild mijn hoofd heen en weer. 'Doe niet zo gek. Ik heb gewoon wat veel gedronken… Laat me plezier hebben. Ik weet précies wat ik doe!'
De waarheid is dat ik helemaal geen idee heb wat ik doe.
Ik duw mezelf weer los van Yasmin en laat me weer tegen Sams lichaam aan vallen. Deze keer met mijn gezicht naar hem gericht en mijn handen op zijn heerlijke schouders. Zijn handen nemen meteen weer plaats op mijn heupen en glijden richting het onderste punt op mijn rug, vlak boven mijn billen. 
Zijn heldere, blauwe ogen kijken recht in de mijne en ze zijn zo veel opener en voorspelbaarder, dan de zwarte en bodemloze putten van Ryan. 
Ik moet Ryan echt gaan vergeten en stoppen mezelf zo te pijnigen. Ik doe wel alsof ik nu weer leef, maar eigenlijk belemmer ik mezelf nog steeds, want ik ben nog helemaal niet over hem heen. Ik moet mezelf weer open stellen voor andere mensen… Misschien wel voor Sam.
Zijn lippen zien er zacht uit en ik durf te wedden dat hij vast geweldig goed kan zoenen. Hij zal vast niet zo moeilijk doen als Ryan, met zijn stomme intimiteitsproblemen. Ik weet zeker dat Sam op dit moment niets liever wil dan mij zoenen, in het openbaar, waar iedereen ons kan zien. 
Maar wil ik dat zelf wel?
Ergens heb ik misschien de hoop dat Sam degene zal zijn, die mij over Ryan heen kan helpen. Wanneer ik echter heel eerlijk naar mezelf ben, weet ik dat hem dat niet zal lukken. Ik denk dat - op dit moment - dat niemand zal lukken.
Maar ik kan toch niet voor eeuwig op Ryan blijven wachten? Juliet zei het ook al; ik moet er vanuit gaan dat ik hem niet meer zal zien. Hij komt niet meer terug, want het ging voor hem nooit om mij. 
Zonder verder na te denken, druk ik mijn lippen even tegen die van Sam, die mijn kus meteen beantwoordt door met het puntje van zijn tong langs mijn lippen te strelen. Ik trek mijn hoofd meteen weer terug en hap naar adem.
Shit, dit had ik niet moeten doen. Dit was écht een slecht idee.
Sam lijkt het echter wel een goed idee te vinden, want hij legt zijn rechterhand tegen mijn wang en zijn linkerhand in mijn hals. Ik voel dat hij steeds dichterbij komt en ik schud snel mijn hoofd, voordat onze lippen zometeen weer op elkaar belanden.
'Sorry,' zeg ik snel en draai me om. Vervolgens verdwijn ik vliegensvlug in de menigte dansende mensen, die zich om ons heen bevinden. Ik heb geen idee waar ik naartoe ga, maar ik wil het liefst naar buiten. Ik heb frisse lucht nodig, of een koud drankje… Gewoon íets, want ik heb het opeens ontzettend warm.
Ik kom pas weer tot stilstand, wanneer iemand mijn pols vastpakt. Het is Juliet, die haar gesprek meteen onderbreekt en zich op mij richt. 'Gaat het wel?'
Ik knik beduusd en zeg haar dat ik dorst heb, maar geen geld heb. Ik weet niet waar mijn rem opeens is gebleven, die ik normaal wel in kan drukken, voordat ik zoiets doms zeg… en dan ook nog tegen Juliet.
Ik zie dat ze nog even iets zegt tegen de man waar ze mee in gesprek was. Ondertussen houdt ze mijn pols de hele tijd stevig vast, alsof ze bang is dat ik er stiekem tussenuit glip. Ze gooit nog een knipoog richting de man en sleurt mij vervolgens mee richting de bar.
'Ik wil geen tequila,' jammer ik, wanneer ik weer een klein shotglaasje met doorzichtige vloeistof in mijn rechterhand gedrukt krijg. 
Juliet pakt mijn linkerhand vast en ik ben even helemaal overdonderd, wanneer ze haar natte tong over de rug van mijn hand laat gaan. Wat de fuck?
Ze strooit vervolgens wat zout erover heen en stopt een schijfje citroen tussen mijn vingers. 
'Drink op. Dit laat al je problemen verdwijnen.' 
Wat een vreemd mens… Maar ik heb dorst, dus ik besluit hetzelfde ritueel - net zoals eerder vanavond - maar gewoon opnieuw uit te voeren. Ik ben al meteen weer vergeten dat Juliet’s speeksel tegen mijn hand plakt, als ik er vervolgens zelf met mijn tong overheen ga. Ik denk nog steeds helemaal niet na over wat ik doe.
'Dus tequila laat al mijn problemen verdwijnen?' zeg ik, nadat ik het citroenschijfje in het glaasje heb gestopt en het op de bar neer heb gezet.
'Dat was niet alleen maar tequila, Rose,' lacht Juliet, alsof ik net iets heel doms heb gezegd. 'Dat wist je toch wel?'
Waar heeft zij het nou weer over?
Ik kijk haar verward aan en haar glimlach betrekt meteen. 'Niet? O, oeps… Ik dacht dat je dat wel wist. Van welke wereld kom jij?'
Ja, dat vraag ik me ook al een hele tijd af. Maar ik heb echt geen idee waar ze het over heeft.
'Wat zat er dan in?'
Ze bijt op haar onderlip en ik zie dat haar mondhoeken omhoog krullen. 'Niet schrikken hoor, maar er zat een klein beetje GHB in.'
'GHB?!' 
O mijn god. Dat mens is niet goed bij haar hoofd!
'SST!' sist ze meteen. 'Het is geen big deal, dus maak het er ook niet van. Je hebt toch een leuke avond, of niet soms?'
'Ja, maar…' Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik wil zeggen. Ik voel me al de hele avond mega ontspannen en ik heb amper aan Ryan gedacht. Precies wat ik wilde… alleen niet op deze manier.
'Sorry, ik dacht écht dat je dat wel doorhad…'
Ik weet niet of ik Juliet moet geloven. Ik vertrouw haar niet, maar helder nadenken is vrij lastig op dit moment.
'Ga ik dan zo flauwvallen?'
Voor zover ik weet is GHB een verkrachtersdrug, die door mannen gebruikt wordt om meisjes te bedwelmen en ze vervolgens gemakkelijker in hun bed te krijgen.
Waarom - in godsnaam - geeft Juliet mij zoiets?
'Ah nee joh, zo veel heb ik er niet in gedaan! Er zit maar een klein beetje in, zodat je een leuke avond kunt hebben. Het kan echt geen kwaad.'
Ik betwijfel het ten zeerste, maar tegelijkertijd voel ik me zo ontspannen, dat ik me er niet al te lang druk over kan maken. Dat mijn geheugen op dit moment een zeef is, helpt ook niet echt mee om me te concentreren op wat Juliet allemaal zegt. Na een paar minuten ben ik het alweer helemaal vergeten.
Ik wil vervolgens maar één ding: ’Ik heb zin om te dansen.'
En dat ga ik dus ook doen. Ik heb geen idee voor hoe lang en ik heb ook geen idee waar Sam en Yasmin opeens gebleven zijn. Het is opeens Juliet en ik, alsof we twee vriendinnen zijn die samen een avondje uit zijn.
Ik weet niet waarom ze opeens zo aan me vastplakt, maar ik vind het fijner dan helemaal alleen zijn. En ach… eigenlijk is ze best wel aardig.
Waarschijnlijk heeft de GHB gewoon mijn beoordelingsvermogen behoorlijk aangetast, maar dat doet er nu niet toe. 
Nu is alles leuk, geweldig, lekker, fijn… Zelfs wanneer ik mijn evenwicht verlies en een flinke smak tegen de vloer maak, kan dat mijn pret niet drukken. 
Ik lach, wuif het weg en word door mijn nieuwe vriendin Juliet weer overeind getrokken. Ik had nooit verwacht dat ik zo een leuke avond met deze vrouw kon hebben.
'Je knie bloedt…' zegt Juliet, terwijl ze een knikje naar mijn knie geeft, waar ik zojuist op terecht ben gekomen. 'Kom, we gaan even een doekje pakken.'
Ik laat me door Juliet meesleuren, zoals het eigenlijk de afgelopen uren al de hele tijd gaat. Ik vind alles prima op dit moment en bied nergens weerstand tegen.
We lopen richting een andere ruimte, waar het een stuk rustiger is en de muziek een stuk zachter uit de speakers dreunt. Er staan allemaal donkerpaarse, lage loungebanken en Juliet zet mij op een van de lege banken neer.
'Blijf zitten, ik ben zo terug.'
Ze verdwijnt vervolgens vliegensvlug. Het voelt sowieso alsof alles heel vlug gebeurt en ik zelf in slowmotion reageer. Misschien begin ik een beetje moe te worden en wordt het gewoon tijd om naar huis te gaan.
Hoe laat is het eigenlijk?
Ik houd mijn linkerarm omhoog en kom tot de ontdekking dat ik helemaal geen horloge draag. Wanneer ik mijn arm weer naar beneden wil laten zakken, word ik tegengehouden door iemand die mijn hand vast heeft gepakt.
Ik laat mijn blik omhoog gaan en zie een brede man met gemillimeterd, bruin haar en lichtgrijze ogen voor mijn neus staan. Hij heeft een Oost-Europees uiterlijk, al kan ik niet goed uitleggen waar ik dat aan zie. Ik krijg de kriebels van hem en dat staat los van hoe onaantrekkelijk hij is. Hij is gewoon eng.
'Het iesch vier uur.' Oké, ik zat er waarschijnlijk niet erg ver naast, want hij praat met een behoorlijk Russisch-achtig accent.
'Dankje,' zeg ik, terwijl ik mijn hand los probeer te wurmen uit de zijne.
Hij geeft echter niet toe en blijft stug mijn hand in de zijne klemmen, terwijl hij vlak naast mij plaatsneemt. 'Waarom jij hier zo alleen zitten?'
Ik probeer een stukje bij hem vandaan te schuiven, maar dat is nog verdomd lastig, doordat hij mijn hand zo stevig vasthoudt. Mijn tijdelijk trage reactievermogen helpt ook niet echt mee.
'Ik ben niet alleen,' zeg ik op een onzekere toon.
Ik voel me opeens ontzettend onveilig en ik begin te twijfelen of dit weer zo’n vooropgezet plan van Juliet is. Heeft ze me daarom die GHB gegeven? Om me vervolgens ten prooi te gooien aan dit soort gluiperds?
'Jij niet bang zijn, meisje.' 
Ik voel zijn dikke worstvinger, vol met ruw eelt, langs mijn wang schuren en ik merk dat hij steeds dichterbij komt zitten. Het kippenvel schiet over mijn hele lichaam en ik wil reageren, maar ik ben zo traag dat het veel te lang duurt en ik op die manier die enge kerel te veel ruimte geef om dichterbij te komen.
Zijn warme, naar knoflook stinkende adem is inmiddels al vlakbij mijn oor, wanneer ik opeens de stem van Juliet hoor. 'Hé, pleur op, joh!'
O, godzijdank! Dit was dus helemaal niet haar vooropgezette plan. 
Ze heeft echter vrij weinig effect op de engerd naast me, want hij laat nog steeds mijn hand niet los. Zijn andere hand is inmiddels op mijn been beland en ik knijp snel mijn dijen tegen elkaar. 
Ik wil helemaal niet dat die engerd aan me zit, maar door die stomme GHB kan ik amper ergens op reageren. 
'Blijf van haar af!' Juliet zet nog een stap naar mij toe en pakt mijn pols vast, om me vervolgens overeind te trekken, waardoor ik los kom van de ruwe worstvingers van die engerd.
De man maakt een geërgerd handgebaar en sist ongenoegzaam. ’Wat iesch probleem? Iek betaal wel.’
Betalen? Denkt hij soms dat ik een hoer ben?
Wat is dat toch met hoeren, of escorts… hoe ik het ook moet noemen. Het begint de laatste tijd wel een centraal thema in mijn leven te vormen of zo. 
'Kom, Rose. Die man is niet goed bij zijn hoofd,' zegt Juliet met een afkeurende blik naar de man, terwijl ze lichtjes haar hoofd schudt. 'We gaan wel ergens anders zitten.'
Ik knik en werp nog een korte blik op de enge, Oost-Europese man, die zijn middelvinger naar me opsteekt en vervolgens nog een onvriendelijk handgebaar naar me maakt. Wanneer ik mijn hoofd weer weg draai, knijp ik mijn ogen even samen, om ze scherp te stellen. Volgens mij zie ik niet meer goed.
Het kan niet. Ik ben aan het fantaseren… of misschien ben ik gewoon aan het hallucineren. Is dat een effect van GHB?
'Juliet… Ga je van GHB hallucineren?'
Ik krijg een verwarde blik en een ongemakkelijk lachje van Juliet. ’Eh, nee… Wat zie je dan?’
'Ryan.'

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.