Rose. Haar naam wist ik al, want die had ik al van Juliet doorgekregen. Ze heeft me echter niet erbij verteld hoe bloedmooi die Rose is. Waarschijnlijk omdat ik normaal gesproken niet snel - oftewel; vrijwel nooit - onder de indruk van iemand ben.
Ik word dagelijks omringd door de meest prachtige vrouwen qua uiterlijk, maar geen een van hen weet me daadwerkelijk te boeien. Wat mij betreft zien ze er namelijk allemaal hetzelfde uit: nep, veel te veel make-up, een verrotte binnenkant en gewild door zowat elke man. Het is een makkelijke manier om geld te verdienen - zonder dat ik er zelf al te veel voor hoef te doen - al was het absoluut niet mijn eerst keuze om hier rijk mee te worden.
Rose zou heel veel geld opleveren, dat is een ding wat zeker is en normaal gesproken zou het ook daadwerkelijk mijn eerste gedachte zijn, bij het zien van zo een vrouw. Ze heeft iets onschuldigs, door die grote heldere, donkerblauwe ogen, die rondkijken alsof ze de wereld nog moet ontdekken. Daarnaast ziet ze er, ondanks de dikke laag make-up die haar gezicht bedekt, vrij jong uit. Jong en onschuldig; de perfecte combinatie om ontzettend veel mannen op te geilen.
Ik durf te wedden dat ze behoorlijk naïef is, want dat druipt gewoon van haar af. Anders was ze waarschijnlijk ook niet met die klootzak van een Dennis samen. Vanaf het moment dat ik ze binnen zag komen, had ik al precies door hoe hun relatie in elkaar zit.
Ik zag het aan de manier waarop hij haar arm vastpakte en vervolgens tegen haar sprak, of eigenlijk snauwde. Het was overduidelijk dat dit niet de eerste keer was dat hij haar zo behandelde, door de manier waarop zij reageerde, alsof zijn ruwe manier van handelen doodnormaal is.
Door de manier waarop ze naar Juliet kijkt, is overduidelijk dat ze iets in de gaten heeft. Ze weet dat er iets niet klopt tussen die twee, maar ze kiest ervoor om niets te zeggen. Ik vraag me af of het haar eigenlijk wel iets kan schelen dat haar vriend klaarblijkelijk vreemdgaat, of dat ze de hoop opgegeven heeft dat haar leven ooit nog beter wordt.
Het hoekje waarin ik zit is vrij donker, omdat het de minst opvallende plek van deze hele kroeg is. Juliet weet niet dat ik hier ben en dat wil ik graag zo houden. Dit hele fucking plan duurt ondertussen al veel te lang en ik wil met eigen ogen zien waarom het haar niet lukt om die sukkel bij zijn vriendin weg te krijgen.
Ik begrijp het inmiddels steeds beter, want ik vermoed dat het door haar komt — door Rose. Die Dennis is helemaal niet van plan om haar te verlaten, want daar heeft hij geen enkele reden toe. Volgens mij heeft hij haar al helemaal afgericht, zodat ze precies doet wat hij wil.
Juliet is voor hem een leuk speeltje, iets voor erbij. Rose is echter zijn lange-termijn-plan. Des te meer reden om haar bij hem weg te kapen.
Ik zie dat Rose opeens een stuk dichterbij is gekomen, bijna geheel onopvallend zich voortbewegend tussen de kleine menigte mensen in de kroeg. Ik vermoed dat ze me elk moment op kan merken, want de duisternis van deze hoek schermt me inmiddels al niet meer volledig af.
Mijn ogen volgen elke beweging die ze maakt, totdat ze uit mijn zicht verdwijnt, omdat ze achter mijn rug langs me loopt. Wat de fuck? Helemaal niets, geen enkele blik of reactie… ze merkt me helemaal niet op.
Dit ben ik absoluut niet gewend, want… nou, normaal krijg ik op zijn minst wel een blik van vrouwen. Ik ben niet zó arrogant om te denken dat ze me allemaal meteen willen bespringen, maar het komt nou eenmaal niet vaak voor dat ik geen enkele vorm van aandacht krijg.
Ze verschijnt opeens vlak naast me, zo dichtbij dat haar lange, blonde haren tegen de mouw van mijn colbert strijken en ik de zoete geur van haar parfum ruik. Ik moet de neiging om haar aan te raken, zodat ze me wel moet opmerken, behoorlijk onderdrukken.
'Zeg het eens, duifje…' hoor ik die ranzige barman tegen haar zeggen. De manier waarop hij het woord duifje uitspreekt, in combinatie met de manier waarop zijn ogen verlekkerd naar Rose kijken, laten mijn handen jeuken. Hij mist al een tand, maar ik zou hem graag van nog meer tanden willen verlossen.
'Zou je mij een Bobby’s gin met ginger ale willen maken?' Haar stem klinkt sexy, zacht en met een klein rees randje. 'Een beetje stiekem, als dat gaat…'
Stiekem. Ze mag vast niet drinken van die klootzak. In dat geval heeft ze in ieder geval al een klein beetje van mijn respect gewonnen, omdat ze het blijkbaar toch gewoon doet. Misschien is ze dan toch minder bang voor hem, dan ik in eerste instantie dacht.
'Stiekem aan het drinken?' Godverdomme, waar ben ik mee bezig?
Ze verstijft meteen bij het horen van mijn stem en ik weet niet of dat positief of negatief is. Haar hoofd beweegt vervolgens heel langzaam in mijn richting, alsof ze elke seconde twijfelt of het wel verstandig is om naar me te kijken.
Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar dan kijken de mooiste ogen die ik ooit in mijn leven heb gezien, recht in de mijne. Om de een of andere reden kost het me ineens ontzettend veel moeite om normaal te blijven ademhalen, al lijkt het wel alsof zij hetzelfde probleem heeft.
Ze is zonder enige twijfel de mooiste vrouw die ik ooit gezien heb en ik zou wel uren naar haar kunnen kijken, zonder me ook maar een moment te vervelen.
'Dat is dan zes vijftig, duifje.' Die fucking barman weer. Als die gast haar nog een keer duifje noemt, dan duw ik mijn glas door zijn strot.
Ze knippert een paar keer met haar ogen en maakt haar blik los van de mijne, om lichtelijk in paniek naar haar zij te kijken. 'Fuck!' roept ze vervolgens keihard.
Ik lach zachtjes om deze plotselinge grofgebekte reactie, al merk ik al snel dat bij haar de paniek volledig toeslaat. Volgens mij is ze haar geld vergeten aan de andere kant van de bar, wat natuurlijk niet heel handig is als ze niet mag drinken van die klote Dennis.
Ik haal een briefje van twintig uit mijn zak en steek het omhoog naar de barmen. 'Hier.' Haar grote, saffierblauwe ogen kijken verbaasd in mijn richting, alsof ze niet kan geloven dat iemand zomaar aardig tegen haar is. 'Geef haar zo nog maar eentje. Stiekem.'
Ik geef haar een knipoog en zie dat er kleine blosjes op haar wangen ontstaan. 'Dat hoeft niet, hoor,' zegt ze zacht, bijna verlegen, terwijl ze nerveus in de richting kijkt waar Dennis staat. Die klootzak heeft totaal geen oog voor haar, alsof ze helemaal niet bestaat in zijn wereld.
Hij is niet goed bij zijn hoofd en zij... zij verdient zoveel beter.
'Graag gedaan,' zeg ik maar, omdat ik niet van gedachten ga veranderen. Het is slechts twintig euro, dus het stelt sowieso niet veel voor.
Ze blijft me vervolgens aankijken, of eigenlijk aanstaren, alsof ze iets wil zeggen, maar niet meer op de woorden kan komen. Of misschien bekijkt ze me gewoon. Ik weet het niet.
'Gaat het?' vraag ik uiteindelijk, wanneer ze inmiddels al een paar minuten zwijgend voor me staat. Ik wil haar absoluut niet wegjagen - fuck, het liefst nam ik haar met me mee naar mijn hotelkamer - maar ik wil haar ook niet in de problemen brengen bij Dennis.
Ze mompelt iets over dat ze me wilde bedanken, maar wanneer ik aangeef dat ze dat moet doen, kijkt ze me aan alsof ik Chinees praat. Het valt me op dat ze de hele tijd naar mijn lippen staart en als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat ze me wil zoenen. ’Wat?’
Ze is warrig, alsof ze niet helemaal erbij is. Normaal gesproken zou ik dat een bloedirritante eigenschap vinden - omdat het gevaarlijk kan zijn - maar bij haar is het schattig. Haar onoplettendheid gaat haar echter in de problemen brengen en ik heb het gevoel alsof ik haar daarvoor in bescherming moet nemen. 'Volgens mij kom je in de problemen, als je hier te lang blijft staan.'
Ze knippert een paar keer met haar ogen en knikt vervolgens. Haar blik schiet richting de grond, alsof ze mij niet meer aan wil kijken. 'Ja, ik ga… Bedankt.'
'Tot ziens, Rose,' zeg ik nog, maar ze hoort me al niet meer.
Tot ziens, want dit gaat zeker niet de laatste keer zijn dat ik haar gezien heb. Het is opeens wel heel interessant geworden om Juliet een handje te helpen bij het uit elkaar krijgen van Dennis en Rose.